Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘baby’

Eén

Mira werd één. En of het feestje leuk was!

Er was taart…

leuke cadeautjes en aangenaam gezelschap

En eindelijk nog eens de kans (en de weersomstandigheden) voor een meisjesportret.

Gelukkige verjaardag lieve kleine Mira-muis.

Read Full Post »

We hebben er net weer een bezoekje aan Kind & Gezin opzitten. En Leah is goedgekeurd. Ze is met haar 79 cm en net 9 kg nog steeds lang en smal.  Veel vetreserve heeft ze niet, maar zolang ze deze curve blijft volgen, is het goed.

Ik vroeg de dokter ook vanaf wanneer Leah verse koemelk mag drinken. Mijn schoonouders hebben immers een melkveebedrijf en het lijkt me al te gek dat zij binnenkort flessenmelk voor Leah moeten kopen terwijl ze het goedje vers van het vat kunnen serveren. De dokter keek me aan alsof ik gevraagd had wanneer mijn kind nu eindelijk cola mocht beginnen drinken. “Oei”, zei ze.

“Uiteraard kunnen ze de melk eerst koken”, voegde ik er aan toe. “Toch niet onder de 2 jaar”, opperde de dokter, ” en dan nog. Zo’n melk is ongelooflijk vet.”

Tja. Zo’n melk is inderdaad vet. Maar ten eerste kan je daar wel een laagje vet afscheppen, en ten tweede: was mijn kind 5 minuten van tevoren niet aan de magere kant?

Ik ga sowieso nog even poedermelk geven, denk ik. En stilaan volle melk introduceren. Zodat ze binnen een half jaartje tijdens haar wekelijkse dagje bij oma en opa écht verse melk kan proeven. Obees zie ik er haar nog niet van worden.

Read Full Post »

Elf

Elf maanden is Leah nu. In Maten en gewichten wil dat zeggen: bijna 9 kg en vermoedelijk zo’n 78 cm. In andere kenmerken:

  • haar 6de tandje staat erdoor
  • kruipen doet ze aan een ongelooflijke snelheid
  • ze trekt zich overal aan recht en zet zo af en toe een paar pasjes
  • stappen aan het handje weigert ze. Als je haar optilt, weigert ze haar voetjes te zetten en gaar ze gewoon zitten. Tja, kruipen gaat dan ook 10x sneller
  • ze zwaait dada
  • haar brabbels: ko, ka, do, tch, effff, riii
  • haar woordenschat: mama (zegt ze ongelooflijk vaak, maar zelden bewust), dada, aai (met begeleidende aai-beweging: superschattig)
  • ze begrijpt al heel wat: reageert op haar naam, kijkt naar je als je dat vraagt, kan haar knuffelkonijn, de koeien in de wei en haar tutje aanwijzen
  • probeert niet enkel stukjes brood, maar ook haar melkfles en haar fopspeen in mijn mond te stoppen
  • begrijpt verbanden. Vaak probeert ze het tv-toestel aan te zetten door op de powerknop te drukken. Als dat niet lukt (meestal dus) zoekt ze de zapper en richt ze die naar de tv
  • vindt ons ongelooflijk grappig als wij haar iets verbieden (bv aan de plant trekken)
  • krijst hysterisch en gooit haar hoofd naar achter als we iets afpakken waar ze niet mee mag spelen
  • aansluitend bij het vorige: Leah lijkt wel een voorsmaakje op de peuterpuberteit te geven. Dat belooft 🙂
  • aankleden gaat heel wat gemakkelijker: Leah doet zelf haar armpjes in haar mouwen en helpt om haar truitj over haar hoofd te trekken
  • luier verversen is een ander verhaal: ze zet haar keel open zo gauw je haar neerlegt op het aankleedkussen. Als ze zich binnen de seconde al niet omgedraaid heeft.
  • Haar neusje spoelen is quasi onmogelijk. Leuk wanneer het kind een snotvalling/ oorontsteking/ bronchsitis heeft. Idem met aerosollen.
  • pakt de tutjes van andere kindjes af in de chrèche. Tiens, hoe kwam ze ook al weer aan die spruw en die snotvalling?
  • Is onmogelijk nog te fotograferen met mijn amateurtoestelletje: ze zit geen seconde stil. Combineer dat met het slechte licht binnenshuis en je krijgt onbruikbaar wazige foto’s. Van alle foto’s die ik de laatste 2 weken maakte, is er egenlijk maar eentje scherp:
Leah 11maand

Leah 11maand

Iemand tips om dit te verhelpen?

Read Full Post »

Slangenmeisje

Kijk hè, mama

Kijk hè, mama

huppekee!

huppekee!

Read Full Post »

Viervoeter (of bijna toch)

Wie had dat ooit gedacht: het meisje met een godsgrondige hekel aan de buikligging, is een die hard-fan geworden. Zet je haar neer, dan duurt het welgeteld 5 seconden voor ze zich naar voor werpt en haar voetjes onder zich uit trekt.

De reden: Leah is niet langer blij met haar vier vierkante meter speelmat. De stopcontacten, lades met potten en pannen, scherpe kasthoeken en kamerplanten lonken. Kruipen, dat wil ze. n het begin is gemaakt. De basishouding beheerst ze perfect. Het van voor naar achteren schommelen vanuit deze houding ook. Maar dan. Meestal schuiven de handjes naar voor, en vergeet ze haar knietjes. Gevolg: een slide vooruit, plat op de grond. En de buikschuiftechniek beheerst ze jammer genoeg enkel in achteruit. Waardoor ze verder van haar doel verwijderd raakt naarmate ze meer moeite doet om dichterbij te komen. Frustratie alom.

Maar af en toe werken de knietjes mee en raakt ze een meter vooruit. In opperste concentratie.

Opperste concentratie

Opperste concentratie

De glunderende blik die hierop volgt, kon ik jammer genoeg nog niet op foto vangen. Maar ik blijf proberen. 😉

Read Full Post »

9 maanden

Een huizenhoog cliché is het, maar o zo waar: wat gaat het snel! Leah is al 9 maanden. De laatste anderhalve maand is ze enorm veranderd. Plots zit ze stevig, rolt ze om in alle mogelijke richtingen, wil ze voortdurend op haar beentjes staan, buikschuift ze achteruit en eet ze groentenpap met stukjes en boterhammen.

Leah - 8 maanden oud- met boterham

Leah - 8 maanden oud- met boterham

Maar in tegenstelling tot veel mensen vind ik het egenlijk niet erg dat het tot nu toe snel gegaan is. Baby’s van deze leeftijd zijn immers veel leuker van die hele kleintjes. Veel vrouwen zijn gek van pasgeborenen. Wel, ik niet.

Ik zag Leah toen al wel heel graag hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar ik had toch een beetje last van het eenrichtingsverkeer. Uuuuuurenlang een huilend baby’tje troosten, ‘om 14 u s middags nog in je pyama rondlopen omdat je nog niet de tijd had om je aan te kleden, de stress die bij het voeden komt kijken (of het nu om borst- of flesvoeding gaat), het gekrijs alsof kleertjes aandoen of inzepen laatmiddeleeuwse martelpraktijken zijn, de hormonen die je transformeren tot een snauwend en tranenstortend vrouwmens, geen tijd hebben om iets fatsoenlijkers te eten dan een half pak koeken (dat kan je nog net met één hand eten, een boterham smeren is moeilijker), ruzie met je lief uit pure vermoeidheid, niet weten of je het goed doet, het af en toe beklemmende gevoel ‘en dit nog minstens 18 jaar’, het snakken naar slaap, het aan het einde van de dag stikdood zijn en geen flauw idee hebben wat je die dag nu eigenlijk gedaan hebt, het isolement.

Eigenlijk was ik al een beetje vergeten hoe zwaar het was. ’t Is met dit postje te lezen dat ik het allemaal plots terugkwam. Jawadde. Gelukkig weet ik inmiddels dat het na enkele weken/ maanden beter gaat. En nu geniet ik van elk nieuw dingetje dat Leah leert. En zie ik haar steeds liever. Het éénrichtingsverkeer is tweerichtingsverkeer geworden. Ze laat ook duidelijk merken dat haar papa en ik heel erg belangrijk voor haar zijn. En dat gevoel is onbeschrijflijk. Op naar de 10 maanden!

Read Full Post »

Gegijzeld

Leah heeft nu een leuke leeftijd om naar de zee te gaan. Ze geniet ervan om met haar vingertjes in het zand te graaien, kijkt met grote ogen naar haar voetjes die door een golf overspoeld worden en kirt naar voorbijlopende honden. Bovendien kan je haar, terwijl je zelf iets eet op een terrasje, goed entertainen met een stukje brood.

Enige nadeel was dat we een beetje gegijzeld zaten op ons appartement. Tegen dat Leah haar eerste flesje opheeft en wijzelf ook ontbeten hebben, is het alweer tijd voor haar dutje. En na dat dutje knort haar maagje alweer voor haar middagmaal. Nadien eten wij en ruimen we op. Rond 13u à 13u30 gaat Leah weer slapen tot 15 u à 15 u 30. Maar soms valt ze moeilijk in slaap (scheidingsangst, tandjes, …) en wordt ze ook pas om 16u30 wakker. Waarna het hoog tijd is voor fruitpap. Het was dus soms 17 u tegen dat we naar buiten konden. En ten laatste om 19u30 moesten we weer binnen zijn om ons klein spookje te wassen en haar laatste fles  te geven.

En dan hadden we nog het geluk om op een appartement te zitten, waar je nog een salon hebt met een gemakkelijke zetel, tv én dvd-speler. Wat is dat dan als je met zo’n baby’tje op een hotelkamer verblijft? Niet dat we ons echt verveelden binnen, maar al die mensen buiten zien genieten van het mooie weer prikte toch een beetje. En Leah slaapt enkel in een bedje, dus in de buggy laten slapen is geen optie.

Hoe lossen jullie dit op?

Read Full Post »

Older Posts »