Feeds:
Berichten
Reacties

Ze is er!

Op donderdag 7 juli werd Leah grote zus van Mira, een schattig popje van 51 cm en 3330 gram. Mama en dochter stellen het wel. Binnenkort meer.

Advertenties

Buik

Mijn buik op 37 weken. Eén week geleden, dus. Intussen is Joske alweer 200gram aangekomen en dat is er aan te zien. Het ontploffingsgevaar neemt toe 🙂

36,5 weken Joske

Exact 36 weken en 5 dagen ben ik zwanger vandaag. En hoe het gaat? Goed, dank u. Joske wordt intussen geschat op 3,1 kg, beweegt regelmatig, heeft een mooie hartslag en nog voldoende vruchtwater. Ikzelf ben nu al evenveel bijgekomen als bij Leah op 40 weken (help waar gaat dat eindigen?) en ook mijn buik heeft dezelfde ”t is voor alle momenten’-omvang.

Sinds dinsdag ben ik thuis. Doodcontent ben ik, dat ik wat meer kan rusten. De nachten stellen niet veel voor, dus middagdutjes zijn meer dan welkom. Wat extra tijd om mijn to do-lijstje af te werken ook. Want de nestdrang, die is volop aanwezig. In die mate dat ik ervoor moet opletten dat ik de benen (zonder enkels) niet onder mijn (walvis)lijf uitloop (waggel). Op drie dagen tijd:

  • ben ik 3x in de supermarkt geweest
  • bij de brouwer
  • bij de apotheker
  • in het gemeentehuis
  • de post (postzegels check!)
  • heb ik mijn doopsuiker afgewerkt
  • op intakegesprek geweest bij Leah’s toekomstige naschoolse opvang
  • heb ik mijn belastingsformulier ingevuld en gebusd
  • papieren voor moederschapsrust in orde gebracht
  • papieren naschoolse opvang ingevuld
  • Leah’s valiesje gepakt
  • het oud papier samengebonden
  • auto laten poetsen
  • wat extra bodies voor Joske en onderbroekjes voor Leah gaan halen bij Zeeman
  • een laat vaderdagcadeautje voor mijn papa gekocht
  • om tussendoor uiteraard voor Leah te zorgen, op te ruimen en eten te maken.
Vandaag en morgen hoop ik op nog twee productieve dagen. Vanaf zondag is het te warm en zal ik me maar koest houden 🙂

Klein dametje

Leah is intussen al een maand tweeënhalf en in alle opzichten een echt meisje. Vuil worden vindt ze verschrikkelijk, broeken zijn absoluut een no go en als het even kon, nam ze haar schoentjes ’s nachts mee in bed. Grappig eigenlijk, want bij mijn weten is de opvoeding die we haar geven vrij neutraal. Ze heeft altijd broeken en kleedjes gehad en in de speelgoedbak zitten zowel poppen als auto’s. Maar sinds een paar maanden heeft ons klein spook beslist dat ze toch echt wel een dametje is, met alles wat erbij hoort. Dat leidt wel eens tot grappige situaties:

  • zelfs met voetjes vol blaren weigert ze sokjes aan te doen in schoenen. Ah neen, want dat is niet mooi.
  • pyamabroek vuil? Dan meteen een nieuwe pyama aan. ‘Dat gaat toch niet, hè papa’, zei ze tegen Lief toen die probeerde haar een broek van een andere pyama aan te doen.
  • ongeveer het eerste wat ze ’s ochtends zegt als ze wakker wordt, is wat ze wil aandoen
  • als ik iets nieuws aan heb, krijg ik steevast en complimentje 🙂
  • Toen Lief onlangs een gezellig warme capuchontrui voor haar meebracht (handig om bij het spelen buiten aan te doen als het wat afkoelt), had ik echt medelijden met hem. Hij stond daar trots met zijn cadeautje en dochterlief begon te huilen. De trui is grijs (zonder hartjes, bloemetjes of bolletjes) en dus wil ze hem zelfs nog niet passen.
  • Leah’s opa heeft een boerderij. Ze mag dan ook geregeld mee op de tractor of de koeien gaan eten geven. Maar stel haar niet voor om daarvoor een broek en laarsjes aan te doen. Ik blijf wel binnen, zegt ze dan.
  • Zelfs in de buggy dient er elegant gezeten te worden:
Tja 🙂

 

Intussen…

… houden drukte op het werk, nestdrang, vermoeidheid en een dochter met peuterpuberkuren mij weg van mijn computer. Maar nog 3 dagen werken en mijn zwangerschapsverlof gaat in. En dan is er weer tijd/ energie voor blogpostjes. Beloofd!(tenzij ik vroeger beval, natuurlijk 🙂

Tot gauw!

Project Joske

Een project moet een werktitel hebben. En in het geval van mijn buikbaby is dat ‘Joske’. We hebben het even over ‘kind 2’ gehad, maar dat is misschien toch wat onpersoonlijk. Het geslacht kennen we nog niet, vandaar een uniseks naam. Want, Joske dat kan ook een meisje zijn.

Ik ben nu bijna 18 wken zwanger, dus Joske is sinds 16 weken een feit. En op 112 dagen is hij/zij uitgegroeid van een klompje cellen tot een klein mensje van 20 centimeter en 200 gram. Nu al blijkt dat de cliché’s kloppen.

cliché 1: elke zwangerschap is anders

Waar ik de vorige keer de hele dag door misselijk was, had ik dit keer last van namiddag- en avondmisselijkheid. Nog steeds minder niet zo aangenaam, maar toch wel wat draaglijker. Ook tandenpoetsen en de was doen, lukte deze keer zonder kokhalzen. Wel had ik vaker darmkrampen en hoofdpijn. En was (ben) ik veel meer moe dan de eerste keer. Al kan dat ook liggen aan het feit dat er al een actief peutertje rondloopt. De symptomen begonnen dit keer ook later. Tussen week 4 en 6,5 voelde ik helemaal niks. Waarop ik mijn bloed toch nog een tweede keer door de huisarts heb laten checken, omdat ik dacht dat er een vergissing gebeurd was (of dat het fout ging). Verder ook vaker een bloedneus. Wel leuk is dat ik het kindje dit keer veel eerder gevoeld heb: de eerste keer op 16 weken en sinds een dag of drie ben ik er echt zeker van. Bij Leah was ik al 20 weken zwanger vooraleer ik dacht iets te voelen. En ja, dit keer is mijn buik sneller zichtbaar.

Buik Leah 17 weken

 

Buik Joske bijna 18 weken

 

 

cliché 2: bij een tweede zwangerschap ben je rustiger

Aan het begin van de zwangerschap klopte dit niet: omdat ik minder symptomen had, dacht ik dat het mis ging gaan. Maar intussen ben ik echt wel rustiger. Laten we zeggen dat ik er iets minder mee bezig ben. Ik ben natuurlijk nog altijd wel wat bezorgd, maar niet constant. Dit keer mag ik ook maar om de 2 maand naar de gynaecoloog (tussentijdse controle door huisarts), dat had ik de eerste keer zeker niet uitgehouden. Ook bij deze zwangerschap had ik wat bloedverlies, maar we bleven gewoon thuis ipv onmiddellijk naar spoed te trekken 🙂

Alles komt terug

Als alles goed gaat, mogen we deze over een maand of 5 weer bovenhalen. Of de blauwe versie natuurlijk. 🙂