Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘leven’ Category

Eén

Mira werd één. En of het feestje leuk was!

Er was taart…

leuke cadeautjes en aangenaam gezelschap

En eindelijk nog eens de kans (en de weersomstandigheden) voor een meisjesportret.

Gelukkige verjaardag lieve kleine Mira-muis.

Advertenties

Read Full Post »

Intussen

Als het stil is op de blog, is het druk in het echte leven. Een waarheid als een koe.

Leah gaat sinds september naar  school. En dat gaat goed. Vanaf dag 2 gaat ze al volledige dagen. Stikdood is ze als ze thuiskomt, maar ze gaat graag. Ze gaat ook 2 dagen naar de naschoolse opvang. Daarvoor hield ik nog meer mijn hart vast, maar onze flinke dochter maakt er geen probleem van. Oef. De structuur op school doet Leah goed, thuis is ze altijd heel erg druk en geregeld ook lastig. Misschien moeten we thuis ook wat meer structuur invoeren. 🙂

En Mira? Die heeft een metamorfose ondergaan. Haar eerste drieënenhalve maand in een notendop: huilen- krampen- niet slapen overdag-kreunen ’s nachts- totaal overstuur zijn- slecht bijkomen- brullen- Zantac- Motillium- Balyfen- melk voor koemelkeiwitallergie- ziekenhuisopname wegens excessief huilen – niks gevonden- week later ph-metrie: wel wat zuurepisodes, maar niet extreem, dus medicatie mocht de deur uit (oef, want daar kreeg ze alleen maar krampen van) – proberen te drillen in slapen overdag.

En dan, vanaf 15 weken hadden we een andere baby. Vrolijk, goede eetlust, mooie dutjes overdag. En op 6 weken tijd 1,2 kg en 6 cm erbij. Het kind moet heel erg buikkrampen gehad hebben, ocharme. Intussen is ze net 6 maand, eet ze vlot vaste voeding en speelt ze graag op haar buik. Wie had dat gedacht na een zus die er anderhalve maand over deed om groentenpap te eten, eerst helemaal niks van fruitpap moest weten en er pas op 8 maanden aan dacht om om te rollen. Leah was wel een ‘babbelkous’, Mira brabbelt helemaal nog niet. Elk z’n sterktes. 🙂

Zelf had ik het heel wat zwaarder dan na de bevalling van Leah. Mira lag in stuit, dus kwam met een keizersnee. Net toen Leah’s crèche 3 weken de deur sloot en onze oudste een fikse opstoot van jaloezie kreeg. Tel daarbij slapeloze nachten (kreunende dochter 2) en de onmogelijkheid om dutjes te doen overdag (krijsende dochter 2 en aandacht opeisende dochter 1) en je snapt dat je me kon bijeenvegen. Een week voor ik weer moest gaan werken, zei de verpleegster me dat het niet verantwoord was om zo vermoeid weer aan het werk te gaan. Maar er stond een groot evenement op de planning 3 weken later, dus dat was niet echt een optie. Terug gaan werken betekende meteen erin vliegen. Met lange dagen en weekendwerk enal. De crash volgde dus ook eind november. Maar nu heb ik er 2 weken kerstvakantie opzitten, met gezellige familiefeesten, een kort tripje naar zee, wat tijd om op te ruimen en om eindelijk nog eens kleren voor mezelf te kopen. Hopelijk blijf ik zen nu ik vanaf morgen weer in de mallemolen stap 🙂

Read Full Post »

Intussen…

… houden drukte op het werk, nestdrang, vermoeidheid en een dochter met peuterpuberkuren mij weg van mijn computer. Maar nog 3 dagen werken en mijn zwangerschapsverlof gaat in. En dan is er weer tijd/ energie voor blogpostjes. Beloofd!(tenzij ik vroeger beval, natuurlijk 🙂

Tot gauw!

Read Full Post »

Alles komt terug

Als alles goed gaat, mogen we deze over een maand of 5 weer bovenhalen. Of de blauwe versie natuurlijk. 🙂

 

Read Full Post »

Mijn lieve oma

Gisteren is mijn oma gestorven, Leah’s overgrootmoeder, de aanvoerster van ons viergeslacht. Ze was 90 en haar gedachten wilde al een tijdje niet meer mee. Ergens had ik dus al en beetje afscheid genomen, maar toch blijft het schrikken.

Amper anderhalve meter groot was ze, maar met haar schoenmaat 41 stond ze stevig in de wereld. Als kind vond ik het grappig om zien: oma die -als we gingen wandelen op familieweekend – schijnbaar gigantische Nike’s aantrok onder haar bloemetjeskleed. Later kreeg ik -zo gaat dat met erfelijkheid -dezelfde schoenmaat, maar werd ik gelukkig wel een stukje groter.

Oma was van het pittig type. Je kent dat wel: Britse piloten verstoppen tijdens de oorlog en -als ze zich wilde afreageren – met haar Dafje over de autostrade scheuren. Op haar 85ste zette ze de hele familie in rep en roer door op oudjaar haar telefoon niet op te nemen. Achteraf was ze verbaasd: ze was toch maar gewoon het zoldertrapje opgeklommen om naar het vuurwerk te kijken?

De laatste keer dat ik oma zag, goot ze een flinke teug witte wijn achterover. Dat smaakt, zei ze. Zo zou ik haar graag willen herinneren. Oma, maar ook een tikje enfant terrible.

Read Full Post »

Eén

Eén jaar dochter en één jaar moeder. ’t Voelt toch speciaal.

Leah_pasgeboren2

Read Full Post »

Eerlijk delen

We hebben deze ochtend samen een boterham gegeten, mijn dochter en ik. Leah stopte om beurten een stukje brood in haar mond en een stukje in mijn mond. Al moet ik wel zeggen dat er uiteindelijk meer stukjes in haar mondje belandden. Of ze het concept ‘delen’ al begrijpt, betwijfel ik. Waarschijnlijk vindt ze het gewoon grappig als die stukjes brood in mijn mond verdwijnen. Dan giert ze het uit. Met uitzondering van de allereerste keer dat ze een mij een stukje ‘voerde’, toen keek ze maar beteuterd dat ik dat stukje niet terug gaf…

Read Full Post »

Older Posts »