Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2010

Uitstapje

Lief rijdt elke zondagvoormiddag paard. En dus houden Leah en ik een fijn moeder-dochter moment. Soms gaan we naar papa’s training kijken (waarbij Leah de hele weg ‘paad’ en ‘hiiiii’ roept) of naar de speeltuin. Maar af en toe doen we eens zot. En beslissen we last minute om naar Planckendael te trekken. Leah’s oma (mimi) en peter werden meegesleurd in ons enthousiasme en weg waren we.

’t Was erg druk in Planckendael – blijkbaar was het vrijwilligersdag van het Rode Kruis- maar o zo leuk. Leah was helemaal in haar nopjes. Bij de dieren werd ze bloedserieus: die moesten aandachtig bestudeerd werden. Maar tijdens de wandeling van het ene beestje naar het volgende brak ze haar buggy bijna af van enthousiasme: schoppen met haar beentjes, gieren van het lachen en tadaa zwaaien naar ons.

Haar favoriete beesten (we hebben wel lang niet alles gezien):

1) De everzwijnen, overduidelijk. ‘Knorknor’, riep ze de hele tijd. Toch een slim kind 🙂

2) De cheeta: werd begroet met ‘miauw’

3) Vogels, van allerlei pluimage

De kleine zorgen die ik me maakte, bleken snel ongegrond:

a) Waar gaan we haar eten kunnen opwarmen? Leah heeft haar potje zonder morren koud opgegeten. Nadien konden er zelfs nog een paar frietjes bij.

b) Gaat ze wel willen slapen in buggy/ auto? Zoals gewoonlijk weigerde onze misses dat. Maar uiteindelijk is ze zonder veel problemen wakker gebleven tot we weer thuis waren (16u15!). Na haar dutje (tot 17u30) was ze wel wat lastig, maar dat nemen we er graag bij.

Omdat het haar eerste keer dierentuin was, mocht ze nog een klein cadeautje uitkiezen in de shop. Het werd een pluchen chimpansee. ‘Oe oe oe’ riep ze, en het ding werd bijna platgeknuffeld.

In foto’s (lachen op de foto doet ze tegenwoordig wel niet meer):

Leah met bizon

Leah met kameel

Leah met vogeltjes

En met haar peter

Advertenties

Read Full Post »

Oef

Leah’s hoge koortpieken bleken gewoon het gevolg van een (bacteriële) bronchitis. Een beetje een vreemde diagnose vond ik het, gezien ze voor het eerst in drie weken niet meer hoestte. Maar blijkbaar kan dat. Met een weekje antibiotica zou ze er van af moeten zijn.

Ik was al lang blij dat het niks ernstigers was. En voelde me ook een beetje onozel: moest ik me daarover nu zo ongerust maken? Maar een rillend kindje met zo’n hoge koorts is echt wel zielig. En ik ben er nog niet mee naar spoed gereden. Al zou ik dat wel gedaan hebben als haar temperatuur 41 graden had bereikt. Tja, een eerste zeker?

Read Full Post »

Te vroeg gejuicht

‘Leah is op een klein hoestje na weer gezond’, zei ik dit weekend nog tegen iemand die me vroeg hoe het met haar ging. Had ik maar gezwegen. Gisterenavond had ze 39,7 °C koorts en deze nacht 40,5 °C. Ze rilde helemaal en ademde heel snel, het schaapje.

Ik ben er toch niet helemaal gerust in. Gelukkig kan mijn mama straks met haar naar de dokter. Wordt vervolgd…

Read Full Post »

Eerste rapport

Deze week mochten Lief en ik voor het eerst naar een oudercontact. En Leah kreeg dus haar eerste ‘rapport’. Bijna had ik het gebeuren gemist door een uit de kluiten gewassen file op de E314. Tijdens een schoolvakantie, stel je voor. En het allereerste oudercontact van mijn dochter missen, paste niet bepaald in het beeld van de geïnteresseerde moeder die ik toch wel wil zijn. Wel 10 keer heb ik Lief gebeld om te vragen of ze toch nog niet begonnen waren. Waarop hij zich hardop afvroeg waarover ik me druk maakte. Bijna een half uur te laat stormde ik met rood aangelopen hoofd de crèche binnen. Blijkbaar had Leah’s immer (of toch bijna) relaxte vader ons plekje gewisseld met andere ouders. Kon ik er toch nog bij zijn. En dan het verdict:

– Leah ontwikkelt zich normaal. Op vlak van eten staat ze wat voor, want dat kan ze al heel goed alleen (thuis eet ze ook alleen, dus dat wisten we)

– Het kind is heel koppig. Zo heeft ze wekenlang gebruld en met bekers gegooid als ze soep moest eten. Tot ze haar een keertje bij de ‘groten’ op een laag stoeltje gezet hebben. Sindsdien eet ze probleemloos soep. Madam had het dus gewoon niet zo voor de hoge stoel.

– Ze is wat verlegen en eerder stil in de crèche. Daar waren we dan wel weer van geschrokken. Hier thuis heeft ze meer weg van een tornado en een brulboei. Dat heeft ze -in mijn en haar vaders aanwezigheid – ook even gedemonstreerd tijdens het oudercontact. Waarop de verzorgsters op hun beurt vreemd opkeken. Gek toch hoe dat kan verschillen.

– Anderzijds laat ze zich niet meer doen. Ze durft van zich af te bijten als er een kindje haar speelgoed afpakt. Moeder fier. Tot bleek dat we dat ‘van zich afbijten’ letterlijk mochten nemen. 🙂

– Ze danst heel graag en leest graag boekjes. Als het maar niet te lang duurt. Geduld, daar doet onze misses niet aan mee 🙂

– ’t Is een deugnietje. Samen met haar vriendinnetje (en haantje-de-voorste) A.-C haalt ze geregeld kattekwaad uit.

– eindverdict: een flink kindje  dat zich goed ontwikkelt. Olé!

Read Full Post »

Conzee

Net terug van een weekendje zee met Leah en mijn mama. Leuk! Om Leah te zien genieten, en om zelf te shoppen! Ah ja. Als ik het laatste anderhalf jaar ergens een chronisch tekort aan heb opgebouwd, dan is het wel aan shoppen. Mijn lieve mama heeft zich tijdens Leah’s dutjes telkens opgeofferd om te babysitten, zodat ik er even tussenuit kon muizen.

Voor Leah was het haar tweede vakantie -de tweede ooit én de tweede aan zee. En wat hebben we geleerd?

– vakanties met kindjes die nog maar één dutje per dag doen, zijn leuker dan vakanties met kindjes die er twee doen. En die weigeren om in buggy of auto te slapen (inderdaad, wij hebben zo’n exemplaar).

– Kinders do love zand. Ik heb Leah nog nooit zo lang in haar eentje weten spelen. Achteraf hadden we de grootste moeite om haar op de dijk te houden. Naar het argument dat de meter hoogteverschil tussen dijk en zand best pijnlijk kan zijn, had ze weinig oor. Misschien toch maar een zandbak aanschaffen deze zomer.

– appartementen zijn véél handiger dan hotelkamers. In het donker op een hotelkamer zitten terwijl zoon of dochter slaapt, neen dank u.

– ’s Avonds gaan eten met een vermoeide peuter is niet ideaal. Veel handiger is het om ’s middags een dagmenu te gaan eten. Het kind kan mee-eten of je kan een potje laten opwarmen. Ouders tevreden (braver kind en rustiger eten), kind tevreden (geen verveling en gezellig samen eten) en ’t is nog goedkoper ook. Een mens leert bij.

Leah aan zee (16 maand)

Read Full Post »

Leah mocht dit weekend voor het eerst paaseitjes rapen. Moeder keek er al twee weken naar uit. Wat zeg ik? Een maand. En de grootouders ook. Bij de paasklokken werden lekkere chocolaatjes besteld, en suikeren eendjes. En mariabeeldjes (guimauvekes), dat ook. Wat zou dat kleine meisje blij zijn.

Maar dat was buiten het kind zelf gerekend. Leah had amper interesse voor het versierde terras. Ze keek naar de chocoladen haasjes met een blik van ‘Allez moeder, ge verwacht nu toch echt niet dat ik mij daarvoor ga bukken’. Duidelijk een fout in de erfelijkheid. Als moeder chocolade ziet, is ze er als de kippen bij. En ook vader laat geen eten liggen.

Enfin, dan gingen we zelf maar rapen. Waarop Leah alles netjes terugzette. Ze zal het schoon hebben vinden accorderen met het onkruid op ons terras, zeker?

Vodpod videos no longer available.

Read Full Post »

De kleine amazone

Leah’s papa rijdt paard, net als haar opa en haar meter. Ik ben benieuwd wanneer ze zelf om een pony gaat beginnen zagen. Dat moment zou er wel eens snel kunnen zijn…

Vodpod videos no longer available.

more about “De kleine amazone“, posted with vodpod

Read Full Post »