Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2009

Elf

Elf maanden is Leah nu. In Maten en gewichten wil dat zeggen: bijna 9 kg en vermoedelijk zo’n 78 cm. In andere kenmerken:

  • haar 6de tandje staat erdoor
  • kruipen doet ze aan een ongelooflijke snelheid
  • ze trekt zich overal aan recht en zet zo af en toe een paar pasjes
  • stappen aan het handje weigert ze. Als je haar optilt, weigert ze haar voetjes te zetten en gaar ze gewoon zitten. Tja, kruipen gaat dan ook 10x sneller
  • ze zwaait dada
  • haar brabbels: ko, ka, do, tch, effff, riii
  • haar woordenschat: mama (zegt ze ongelooflijk vaak, maar zelden bewust), dada, aai (met begeleidende aai-beweging: superschattig)
  • ze begrijpt al heel wat: reageert op haar naam, kijkt naar je als je dat vraagt, kan haar knuffelkonijn, de koeien in de wei en haar tutje aanwijzen
  • probeert niet enkel stukjes brood, maar ook haar melkfles en haar fopspeen in mijn mond te stoppen
  • begrijpt verbanden. Vaak probeert ze het tv-toestel aan te zetten door op de powerknop te drukken. Als dat niet lukt (meestal dus) zoekt ze de zapper en richt ze die naar de tv
  • vindt ons ongelooflijk grappig als wij haar iets verbieden (bv aan de plant trekken)
  • krijst hysterisch en gooit haar hoofd naar achter als we iets afpakken waar ze niet mee mag spelen
  • aansluitend bij het vorige: Leah lijkt wel een voorsmaakje op de peuterpuberteit te geven. Dat belooft 🙂
  • aankleden gaat heel wat gemakkelijker: Leah doet zelf haar armpjes in haar mouwen en helpt om haar truitj over haar hoofd te trekken
  • luier verversen is een ander verhaal: ze zet haar keel open zo gauw je haar neerlegt op het aankleedkussen. Als ze zich binnen de seconde al niet omgedraaid heeft.
  • Haar neusje spoelen is quasi onmogelijk. Leuk wanneer het kind een snotvalling/ oorontsteking/ bronchsitis heeft. Idem met aerosollen.
  • pakt de tutjes van andere kindjes af in de chrèche. Tiens, hoe kwam ze ook al weer aan die spruw en die snotvalling?
  • Is onmogelijk nog te fotograferen met mijn amateurtoestelletje: ze zit geen seconde stil. Combineer dat met het slechte licht binnenshuis en je krijgt onbruikbaar wazige foto’s. Van alle foto’s die ik de laatste 2 weken maakte, is er egenlijk maar eentje scherp:
Leah 11maand

Leah 11maand

Iemand tips om dit te verhelpen?

Advertenties

Read Full Post »

Kattenkwaad

Sinds een jaar of twee hebben wij een zwart-witte kater. En wat voor eentje. Fons is nogal een eigenwijze kat. Eentje van dat type dat echt niet opgeeft. Nogal onvervaard ook. Hem iets of wat opvoeden als kitten was een moeilijke zaak. De plantenspuit maakte allerminst indruk op hem. En de hele plantenbak vol scherpe tandenstokers stoppen, lokte enkel spelen met die stokjes uit.

Tot daar de situatieschets ‘Fons’.

Gisteren om 8u40 – ik stond nog in de file richting werk- kreeg ik telefoon van Lief. Hij stond met zijn camionette in Mechelen -alwaar hij om 9 uur moest zijn voor het werk. En hij had een verstekeling. Juist ja, Fons. Bij het inladen ’s avonds moet die zich schuilgehouden hebben. Lief was  behoorlijk furieus.  Zijn camionette zat immers vol meubels die later die dag voor verhuur geleverd moesten worden. Combineer dat met een paniekerige kat en dat belooft niet veel goeds. Even werd er mee gedreigd om Fons op de Mechelse ring achter te laten als ik hem niet snel kwam halen. Maar vanuit mijn filepositie richting Leuven was dat niet evident. Bovendien had ik een training op het werk. En staat een bakje om katten te vervoeren niet standaard in mijn auto. En Fons zonder zo’n ding vervoeren doe je enkel als je je leven beu bent. We hebben ooit eens geprobeerd om hem in een doos te stoppen. Geen.goed.Idee.

Naar huis brengen was moeilijk. We wonen op een dik uur rijden van Mechelen en lief moest aan het werk. Mijn moeder werd ingeschakeld en zij zette zich schrap om het katbeest op te halen. Maar als zij eerst bij ons nog het kattenmandje moest gaan halen en vervolgens naar Mechelen rijden, dan nam dat ook 1,5 uur in beslag. Tot zij een geniale ingeving kreeg: Fons even droppen bij de dierenbescherming van Mechelen en hem ’s avonds terug gaan oppikken. Jammer genoeg was lief niet meer te bereiken.

Ik kreeg al visioenen van Fons zigzaggend tussen auto’s en -als hij al niet meteen omver werd gereden- gegraai in de Mechelse vuilnisbakken op zoek naar een hapje…

Maar even later kwam het versossende telefoontje. Lief had Fons toch maar naar huis gebracht. Oef! Hij was wel dik 2 uur te laat voor zijn werk. En nu voel ik me wel wat schuldig. Niet dat ik er iets aan kan doen, maar Fons is wel mijn kat. Tja.

Read Full Post »