Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2009

Giftige puzzeltegels

 Ik las net dit op de website van Het Nieuwsblad:

puzzeltegels‘Puzzeltapijten’ of ‘vloerpuzzels’ voor kinderen, vaak met cijfers of met het alfabet erop, zitten vol met giftige stoffen. Tot die conclusie komt Test-Aankoop na controle van negen verschillende puzzels. ‘Ze bevatten gevaarlijke solventen en geven die ook af’, zegt T-A. De puzzels zijn gemaakt van een rubberachtige, elastische kunststof.

Om ze elastisch te maken en om de slechte geur ervan te verdoezelen, gebruiken fabrikanten chemische stoffen. Die zijn irriterend en giftig, in sommige gevallen zelfs kankerverwekkend en gevaarlijk voor de voortplantingsorganen.
 
Gevolg: Test- Aankoop wil die dingen uit de winkelrekken laten halen. En ik zit met een dilemma. Want bij mijn weten is er niet echt een alternatief. En Leah gewoon op de vloer laten spelen, is ook niet de beste optie. Ze haalt halsbrekende toeren uit tijdens haar spel en valt bijgevolg geregeld op haar hoofd. Maar ze knabbelt ook echt op die puzzelstukken…
Wat nu? Iemand een idee? Of laten jullie die dingen allemaal gezellig liggen?
Advertenties

Read Full Post »

Eerlijk delen

We hebben deze ochtend samen een boterham gegeten, mijn dochter en ik. Leah stopte om beurten een stukje brood in haar mond en een stukje in mijn mond. Al moet ik wel zeggen dat er uiteindelijk meer stukjes in haar mondje belandden. Of ze het concept ‘delen’ al begrijpt, betwijfel ik. Waarschijnlijk vindt ze het gewoon grappig als die stukjes brood in mijn mond verdwijnen. Dan giert ze het uit. Met uitzondering van de allereerste keer dat ze een mij een stukje ‘voerde’, toen keek ze maar beteuterd dat ik dat stukje niet terug gaf…

Read Full Post »

Leah is nooit echt een rappe geweest op vlak van grove motoriek. In brabbelen en prutsen bleek ze eerder al een natuurtalent, maar voor het zwaardere werk leek ze altijd een beetje te lui. Als een speelgoedje buiten handbereik lag, dan deed ze amper moeite om er bij te geraken. Desnoods speelde ze met een knoopje aan haar kleren of met haar dikke teen, maar naar dat speelgoed toe gaan, ho maar.

Tot vorige zondag. Op tien maanden en één dag. Wat er ’s nachts gebeurd is, weet ik niet. Misschien vond ze stilliggen iets voor kleine meisjes van 9 maanden. Grote meisjes van 10 maanden die kruipen. En die staan recht.

Diezelfde dag nog hebben we een traphekje moeten plaatsen. Leah was plots niet meer te houden. Kroop als een krab de kamer rond, zwaaide met elk speelgoedje en trok zich recht. Extra leuk voor haar papa: Leah koos noch haar park, noch de zetel, een tafel of een stoel om zich voor het eerst recht te trekken. Neen, het werd een van zijn maaksels: de Asscandy. Dat ding waarop u mij hierboven in de headerfoto ook zit zitten. Zeg nu nog eens dat het geen multifunctioneel zitmeubel is.

Intussen pobeert ze ook al bovenop de Asscandy te kruipen, beseft ze dat ze haar flesje hoog moet optillen om ervan te drinken en is er en vijfde tand gearriveerd. Als ze dit tempo blijft aanhouden, kan ze volgende week fietsen 😉

Leah_10m_gaat staan1Leah_10m_ staat2

Read Full Post »

Slangenmeisje

Kijk hè, mama

Kijk hè, mama

huppekee!

huppekee!

Read Full Post »

Viervoeter (of bijna toch)

Wie had dat ooit gedacht: het meisje met een godsgrondige hekel aan de buikligging, is een die hard-fan geworden. Zet je haar neer, dan duurt het welgeteld 5 seconden voor ze zich naar voor werpt en haar voetjes onder zich uit trekt.

De reden: Leah is niet langer blij met haar vier vierkante meter speelmat. De stopcontacten, lades met potten en pannen, scherpe kasthoeken en kamerplanten lonken. Kruipen, dat wil ze. n het begin is gemaakt. De basishouding beheerst ze perfect. Het van voor naar achteren schommelen vanuit deze houding ook. Maar dan. Meestal schuiven de handjes naar voor, en vergeet ze haar knietjes. Gevolg: een slide vooruit, plat op de grond. En de buikschuiftechniek beheerst ze jammer genoeg enkel in achteruit. Waardoor ze verder van haar doel verwijderd raakt naarmate ze meer moeite doet om dichterbij te komen. Frustratie alom.

Maar af en toe werken de knietjes mee en raakt ze een meter vooruit. In opperste concentratie.

Opperste concentratie

Opperste concentratie

De glunderende blik die hierop volgt, kon ik jammer genoeg nog niet op foto vangen. Maar ik blijf proberen. 😉

Read Full Post »