Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2009

Ziek (dit keer ik)

Moe, dat ben ik. En ziek ook. Na 5 met haken en ogen aan elkaar hangende nachten door een zieke Leah, heb ik de strijd verloren. Oververmoeid heb ik me overgegeven aan een ouderwetse keelontsteking. 39 ° koorts, vuurrode keel, gehavende amandelen en opgezetten klieren. Een keelontsteking die zich nu vreemd genoeg lijkt te transformeren naar een hardnekkige hoest en dito neusverstopping. En deze middag zat ik op het werk plots met hevige buikpijn. Wat slaaptekort niet kan doen.

Idioot eigenlijk. Wat zijn nu 5 korte nachten? Als student reeg ik tijdens de examens nog wel meer korte nachten aan elkaar. Het verschil zit ‘m in de reserve. Voor je kinderen hebt, bouw je die op. Er zijn weinig studenten die buiten de examens om slaaptekort hebben. En later, als je werkt, dan slaap je in het weekend bij.

Uitslapen is er niet meer bij zo gauw het nageslacht zijn intrede doet. De eerste tijd toch niet. En daar heb ik het al eens moeilijk mee. Ik kon ongelooflijk uitkijken naar af en toe eens uitslapen. En had dat ook nodig. Anders was ik moe.

Nu durf ik zeggen dat ik voor Leah’s komst nooit écht moe ben geweest. Je schrikt er ook van hoever je echt kan gaan. Tot wat je nog in staat bent ondanks het slaapgebrek. En er zijn periodes dat je je uitgerust voelt. Het moment dat Leah’s laatavondfles wegviel was ik de koning te rijk. Ik kon weer vroeger gaan slapen! En als je dan ook maar één of twee keer moet opstaan, tegen de ochtend, doet dat deugd. Maar eigenlijk ben je niet echt uitgerust. Je hebt nul reserve. En als er dan iets gebeurt, zoals een zieke dochter, dan zit je er door en wordt je zelf ziek. Waardoor je ook slechter slaapt. En de vicieuze cirkel is rond.

Soit, ik stop hier met deze lithanie en leg me in mijn bedje. En hoop dat mijn liefste dochtertje, Lief en ikzelf als roosjes mogen slapen. Slaapwel!

Read Full Post »

Het is hier al even stil, wat niet wil zeggen dat er niks gebeurt. Stilte op de blog betekent in mijn geval vaak storm in het echt.

2 weken geleden werd Leah plots hangerig en huilerig. Ze wilde niet eten en voelde wat warm aan. Er bleek een tandje door te komen. En inderdaad: twee dagen gekwijl, gekauw, gejengel en nachtelijk ontwaken later zat er plots een klein wit bijtertje. Maar Leah bleef -tussen haar vrolijke buien door- lastig. Toen haar neusje steeds verstopter raakte en ze ook nog eens begon te hoesten, vertrouwden we het niet helemaal. En toen ze van pure hysterie ook haar allereerste traantje ooit ( tot nu toe huilde ze zonder) liet vloeien, maakten we toch maar een afspraak bij de dokter.

‘Ja, ze is echt ziek’, zei die. Het verdict: een sinusitis (’t is te zeggen: bij baby’s heet dat anders). Perdolan baby, antibiotica en neusdruppels moesten soelaas brengen. Dat deden ze. Nu, een weekje later, blijft er alleen een klein hoestje over. En wat nachtelijk ontwaken, jammer genoeg. Dat begint toch echt wel zijn tol te eisen.

Read Full Post »

Haute cuisine bébé

Met groentenpapjes moet je niet cullinair proberen te doen. Risotto van tomaat en wortel, oké. Maar dat basilicumblaadje was net iets te ambitieus.

Soit, ik heb het dan maar zelf opgegeten.

Read Full Post »

Oud & schattig

Niet alleen kleine baby’s zijn schattig. Ook hele oude mensen . Vind ik althans.

Net zag ik een stokoud meneertje naar de bushalte schuifelen. Uit de zak van zijn jasje diste hij een vergrootglas op. Om de dienstregelingen te kunnen lezen. En op zaterdag, wanneer ik ga zwemmen, is er altijd datzelfde grijze dametje. Met knaloranje zwembandjes rond de armen peddelt ze lachend door het water. Schoon vind ik dat. Het ontroert mij altijd een beetje.

Read Full Post »

Anders altijd

6 maanden, dat betekent ook een bezoekje aan het consultatiebureau van Kind en Gezin. En wat hebben we geleerd? Leah meet nu 68,5 cm en weegt 7,64 kg. Wat lengte betreft blijft ze haar groeicurve mooi volgen, maar haar gewicht zakt er een beetje onder. Op 3 weken tijd is ze maar 140 gram bijgekomen en dat is een beetje te weinig. Het devies: meer eten geven. 200 gram groentenpap zou ze moeten eten, maar meer dan 185 gram heb ik er nog nooit ingekregen. Dat zou willen zeggen dat we altijd wat melk moeten bijgeven, maar meestal wil ze dat niet meer. Tja, ’t zal een lange smalle worden. Zo erg is dat ook niet.
Maar er is me nog iets anders opgevallen. Leah laat zich niet zomaar commanderen. De K&G-dokter test alle baby’tjes op ontwikkeling. Ze hebben daar lijsten met wat kindjes op welke leeftijd moeten kunnen. Als moeder zeggen dat je baby iets kan is niet genoeg, het hummeltje moet het ook bewijzen. Vandaag ging dit zo:

Dokter: Grijpt ze al?

Ik: ja (Natuurlijk grijpt ze. Je moet zelfs goed oppassen, want alles wat nog maar in haar buurt komt, wordt vastgegerepen, naar het andere handje doorgegeven en in de mond gestopt. Zelf met mijn lip of oorlel probeert ze dat)

Dokter: * legt een klein rood houten blokje voor haar neer*

Leah: *negeert het blokje volkomen*

Dokter: * zwaait met het blokje voor Leah’s gezicht*

Leah: * kijkt apatisch voor zich uit*

En zo gaat dat verder. Als ik vertel dat Leah de hele dag lacht, kijkt ze boos naar de dokter en begint ze met de andere baby’tjes mee te huilen. En nu ik er over nadenk, in het verleden heeft ze de dokter zo ook al doen geloven dat ze nog geen voorwerpen kan volgen met haar ogen en dat ze haar hoofdje niet kan optillen vanuit buiklig.

Ik sta dan maar wat schaapachtig te lachen. En voel me net zo’n madammeke dat tevergeefs haar chiwawa een kunstje probeert te laten doen op de auditie voor Superhond. “Ja maar, anders doet ze dat altijd.”

Read Full Post »

Verhalfjaardag

Vandaag is Leah precies een half jaar oud. Een half jaar verzorgen, voeden, spelen, troosten, ontdekken, knuffelen, koesteren. Een half jaar liefde.

Een half jaar emotie ook. Zoiets stopt niet bij de bevalling. Mama zijn lijkt wel een extra dimensie toe te voegen aan je gevoelens. Eentje waarvan je niet eens wist dat je die had. Een giecheltje van Leah kan me doen huilen van blijdschap. Naar programma’s als De bevalling of Babyboom kon ik vroeger niet kijken omdat ik dat een beetje vies vond. Nu kan ik er niet naar kijken omdat ik er te emotioneel van wordt. Van mooie bevallingsverhalen ben ik van mijn melk. Kersverse ouders zou ik het liefst omhelsen. Mijn eerste momenten met Leah beleef ik opnieuw, maar dan nog intenser dan op het moment zelf. Toen was ik een beetje te overdonderd om het goed te beseffen.

Gelukkige verhalfjaardag kleine schat. Mama ziet je graag.

Leah bijna 6 maanden

Read Full Post »

Als we ons al voorgenomen hadden om ons huis te vrijwaren van alle fysieke vormen van Gert Verhulst’s hersenspinsels, dan is dat alvast mislukt. Vandaag hebben -via de crèche- de eerste Studio 100-memorabilia de weg naar ons (nochtans afgelegen) huis gevonden. Leah’s kameraadje M. werd 2 en deelde cadeautjes uit. Een Bumba-zakje met Plop-koekjes, Plop-snoepjes en een Bumba-ballon. Leah wilde het zakje al niet meer afgeven. 1-0 voor Verhulst. Maar dat betekent niet dat we ons overgeven!

Het eerste half jaar toch nog niet.

Read Full Post »

Older Posts »