Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2008

Heel eenvoudig: gewoon met z’n tweetjes naar de film gaan en je gsm uitschakelen. Net op dat moment krijgt de toekomstige oma een voorgevoel dat de bevalling nakend is. Ze probeert te bellen naar haar dochter en krijgt geen gehoor, bij de schoonzoon al evenmin. Dan maar de ouders van de schoonzoon gebeld: of Cajiente en JR daar misschien waren? Neen, dus. Gevolg: nog twee mensen extra in spanning.

Wij kruipen direct na de film in ons bed en vergeten onze gsm weer aan te schakelen. Pas de volgende ochtend merk ik een bericht van mijn vader op mijn voicemail. Ik bel terug en krijg mijn -totaal opgedraaide- moeder aan de lijn. ‘Wat een anti-climax’, zucht ze, als blijkt dat ik niet bel om de geboorte van haar kleinkind mee te delen. Blijkbaar had ze de hele nacht geen oog dichtgedaan. En was ze als een gek beginnen schrijven aan de enveloppen voor de geboortekaartjes (mijn moeder heeft een mooi geschrift, vandaar). En mijn vader? Die was in bed gekropen met de gsm naast zijn hoofdkussen.

Even later krijgt ook JR zijn mama aan de lijn. ‘We mogen toch nog wel naar de film?’, hoor ik hem lachend zeggen. Ouders, ’t is een ras apart. Binnenkort weten we er alles over.

Read Full Post »

Rust roest

In drukke periodes fantaseer ik vaak over wat ik zou doen als ik zeeën van tijd had. Helaas ontbreekt die tijd dan en berg ik die plannen maar weer op.

Nu ik zeeën van tijd heb, verbaas ik me erover hoe weinig van die plannen je kan uitvoeren vanuit een horizontale positie (lees: liggend in bed of zetel). Enkel ‘meer boeken lezen’ lijkt te lukken. Hoewel ik me daar soms te rusteloos om voel. Nestdrang, weet je wel. Of de behoefte van hoogzwangere vrouwen om plots nog allerlei spullen in te slaan, te poetsen, wasmachines te draaien, muren te verven en kasten en lades op te ruimen. Allemaal dingen die ik wil doen, maar niet mag 😉

Elke dag ontsnap ik wel even, al is het maar om naar de bakker of de apotheek te gaan, maar Lief kijkt met streng oog toe of ik wel voldoende rust. En gezien hij halftijds van thuis uit werkt, krijg ik weinig kans om ‘vals te spelen’. Anderzijds heeft het ook wel iets schattigs, zo’n bezorgde papa in spé.

En cjeintje? Die doet het intussen goed. Hij/zij weegt nu zo’n 3 kilogram en is daarmee perfect op schema. Op onze vraag of hij/zij te vroeg/op tijd/te laat geboren zal worden, wil de gynaecoloog alleen kwijt dat hij ‘God de vader niet is’. Het blijft dus spannend!

Read Full Post »

Op rust gezet

Tot 31 oktober ging ik blijven werken. Op die manier kon ik na de bevalling zo lang mogelijk bij ons kindje blijven. Ik was bovendien best nog fit. Mijn vervangster zou op 20 oktober beginnen, zodat ik nog twee weken de tijd had om haar in te werken in de job.

Dat was althans het plan. Het plan dat de gynaecoloog vorige week weglachte toen hij een verweekte baarmoederhals en 2 cm ontsluiting constateerde. “Als ik nu twee dagen per week vrij neem?”, probeerde ik nog. Maar neen, nog tot donderdag mocht ik werken. En dan onverbiddelijk met zwangerschapsverlof. Het baby’tje moest nog 2 à 3 weken blijven zitten, en dat haalde ik nooit als ik bleef werken.

Dat was even slikken. De hele nacht heb ik wakker gelegen. Niet alleen omdat ik nu plots op recordtempo mijn opdrachten op het werk moest afwerken, maar ook omdat de bevalling plots heel dichtbij leek.

Inmiddels ben ik wat gekalmeerd, is mijn vervangster aan de slag (na een spoedcursus van 2,5 uur) en lig ik in de zetel. Dat stilzitten is niet zo eenvoudig, maar ik doe mijn best. Wat niet wegneemt dat ik af en toe een blogstukje voor het werk pleeg, aan de doopsuiker pruts en rondbel naar ziekenfondsen, pastoors en feestzalen. Met wat geluk pik ik de draad van deze blog ook weer naar behoren op. Met de voeten omhoog op een kussentje, weliswaar (de gynaecoloog moest maar eens meelezen :-))

Read Full Post »

Blinde verleiders

Elke vrouw kent hem: de opdringerige man. De man die -vaak na het nuttigen van een flinke dosis alcohol- achter alles en iedereen met een rok aanhuppelt. Hij probeert de domste openingszinnen en weigert jouw geïrriteerde blik op te merken. Ronduit vermoeiend. Zeker als je gewoon rustig wat wil drinken met vriendinnen.

Ik dacht 9 maanden maanden lang verlost te zijn van de opdringerige man. Naarmate je buik groeit, word je immers minder interessant op de ‘huwelijksmarkt’. Dacht ik.

Ik was mis. Niet dat er zoveel mannen zijn die per se een zwangere vrouw willen versieren. Neen, ze merken het gewoon niet. En dat terwijl je er echt niet naast kan kijken. Een tijdje geleden was ik met een vriendin op Pukkelpop. Zij 5,5 maanden zwanger, ik 6,5. Twee mannen komen op ons af: een Nederlandstalige en een Franstalige. Ze stellen zichzelf voor en vragen hoe wij heten. Vervolgens probeert de Franstalig ‘Vous avez des amis’. Wij knikken van ja. ‘Des garçons?’ Waarop wij in lachen uitbarsten en naar onze dikke buik wijzen.

Geloof me, hun blik naar elkaar was goud waard. Ze mompelen nog iets van ‘we proberen ook eens iets’ en ‘van de duizenden vrouwen die hier zijn’ en druipen af. Gelachen dat we hebben. Even verder op de wei roept een licht beschonken Brit ons toe: ‘You’re looking gorgeous!!!’.

Of mannen zijn een tikkeltje blind, of zwangerschapshormonen maken echt onweerstaanbaar….

Read Full Post »