Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2007

Stichting Marketing

Morgen en overmorgen zit ik voor het werk op het congres van de Stichting Marketing. Ik ben zeer benieuwd! Het is zeker niet mijn eerste congres, maar wel het duurste.:-)

Een snelle blogsearch  leert me dat Nick Decrock van Candyblog er ook zal zijn. Zijn er nog mensen die gaan?

Advertenties

Read Full Post »

Het begint ook andere landen op te vallen dat het politiek rommelt in België. Gisteren waren we zelfs dagthema bij BBC News. Mocht je zelf kop noch staart krijgen aan de crisis, Brits journalist Mark Mardell legt het probleem België uit in 150 seconden. Of hoe het toch net altijd iets dramatischer klinkt uit de mond van een buitenstaander…

Read Full Post »

Onbreekbaar

Als ik kwaad ben, dan gooi ik met dingen. Maar niet met borden, vazen of ander glaswerk. Ik gooi met onbreekbare dingen. Telefoonboeken, reclamefolders, kussens. En bij gelegenheid met een koude schotel -op plastic bordje- van de frituur. Lange tijd dacht ik alleen te zijn in mijn beheerst verlies van zelfbeheersing (hoe kan je nu zo boos zijn en toch nog nadenken over met wat je gooit?).

Maar wat lees ik nu in Humo nr.47 : Slimste Mens Annelies Rutten doet net hetzelfde. Dat doet deugd. En euh…valt de correlatie met intelligentie jullie ook op?

Read Full Post »

Schaamte en cassetterecorders

 

 

070714cassetterecorder.jpg

Mijn vader heeft een hippe muzieksmaak. Altijd gehad, eigenlijk. In plaats van te dwepen met plaatjes uit vervlogen – maar o zo’n goeie- tijden, draait hij liever recent fraais. Nu vind ik dat leuk. Maar als puber leidde zijn platenbak wel eens tot een lichte existentiële crisis bij ondertekende. Word je niet geacht je af te zetten tegen je ouders en muziek te draaien die hen de gordijnen injaagt? Pa had bijna alle cd’s die ik wilde, maar dan een maand of wat vroeger. Mijn vrienden vonden het cool dat ik opgehaald werd door een vader die de Wu-Tang Clan loeihard door de autoboxen liet schallen. Ik ging door de grond.

Mijn vader had trouwens zo z’n eigen methodes om z’n muziekcollectie aan te vullen. Op zaterdagavond ging hij naar een van de weinige café’s uit de buurt die weten wat muziek is. Hoorde hij een gesmaakt nummer, dan vroeg hij de barman om titel en uitvoerder op een bierkaartje neer te pennen. Ook in de auto lag een notablokje: je weet nooit welke fantastische nummers ze op de radio draaien. Eens in de twee weken trok hij dan met een lading kaartjes en briefjes naar de platenwinkel. Tot zover de normale methode.

De minder normale methode deed zich voor op momenten dat mijn lieve papa niet wist hoe dat fantastische nieuwe nummer heette. Laat staan dat hij de uitvoerder kende. Dan was er … de cassetterecorder. Zo’n ding is perfect geschikt om je eigen gezang (bij gebrekkige tekstkennis zing je ‘pompompom’) of geneurie te registreren. Vervolgens neem je de cassette mee naar de platenzaak en laat je hem horen aan de platenboer. Liefst met je 14-jarige dochter erbij. Die dan niet weet waar te kijken terwijl haar vaders niet al te stemvaste keelgeluid door de winkel klinkt.

Tegenwoordig bestaan er websites waar je dat wijsje dat al zolang door je hoofd spookt, in alle discretie kan inzingen. Het systeem zoekt vervolgens voor jou titel en uitvoerder op. Soms denk ik dat ik 10 jaar te vroeg geboren ben.

Read Full Post »

gROOD feest!

grood-sfeer2.jpg

Naar een feest gaan als je ziek bent, is niet slim. Maar als het om een feest gaat met oude bekenden die je al lang niet meer in de armen sloot, dan doe je het toch. Zo ook gisteren. Thema van het gebeuren was ‘rood’ en dat was eraan te merken. Rode outfits, rode gloed. En voor het eerst in mijn leven meegebruld met ‘Rood‘ van de heer M. Borsato.

T. en alle vriendjes en vriendinnetjes: Merci voor de voortreffelijke avond/nacht/ochtend. Om bovengenoemde MB even schandelijk te citeren ‘ Rood was wat rood hoort te zijn’.

PS: de foto’s vind je hier.

Read Full Post »

Vogelgriepje

Ik ben een beetje ziek. Een hardnekkig kuchje en een algemeen gevoel van onbehagen maakt zich van mij meester. Gekregen van mijn moeder, die op haar beurt besmet is door een vriendin, die het meebracht uit Vietnam.

‘SARS!!’, schreeuwt de hypochonder in mij. Gelukkig legt haar collega Ratio haar snel het zwijgen op. Wat er ook van zij, ik zal maar een beetje uit jullie buurt blijven, zeker? Of toch minstens uit die van jullie kippen.

Read Full Post »

Elke dag rijd ik 100 kilometer met de auto. 50 kilometer naar het werk en 50 kilometer terug. Het traject Leuven – Rustig Kempendorp verloopt vlotjes. De omgekeerde route ’s ochtends net iets minder. Vanaf Aarschot zit de een-rijstrook-te-weinig-tellende E314 strop. Je kan je daar ongelooflijk aan storen. Je kas opfreten als de zoveelste chauffeur die je laat invoegen, je niet bedankt.

Zo was ik. Maar ik heb de manier gevonden om helemaal zen door de file te gaan. Ik maak er een spelletje van. Hoe? Door elke ochtend zoveel mogelijk ‘vriendelijke mensen’ te verzamelen. De automobilisten heb ik al lang opgegeven. Maar de motorrijders, die vind ik leuk. Slalommend tussen de bumperschuivende auto’s proberen zij veilig hun eindbestemming te bereiken. Zie ik ze in mijn achteruitkijkspiegel naderen, dan ga ik zoveel mogelijk aan de kant. Zodat ze toch een klein stukje onbezorgd rechtdoor kunnen rijden. Dan even wachten en … ja daar is het uitgestoken voetje. Een prachtige bedanking vind ik dat. En het maakt m’n dag goed. Glunderend zit ik achter mijn stuur, klaar om de volgende tweewieler te spotten.

Vorige week beleefde ik het summum der file-evaringen. Beter dan 10 motorvoetjes na elkaar. Ik remde een beetje af om een grote vrachtwagen te laten invoegen. In ruil kreeg ik de beruchte truckers-groet. Pinkertje links -pinkertje rechts. Wauw! Ik ben weer even filebestendig.

Merci, mijnheer de trucker. Merci!

Read Full Post »

Older Posts »