Leah gaat sinds september naar  school. En dat gaat goed. Vanaf dag 2 gaat ze al volledige dagen. Stikdood is ze als ze thuiskomt, maar ze gaat graag. Ze gaat ook 2 dagen naar de naschoolse opvang. Daarvoor hield ik nog meer mijn hart vast, maar onze flinke dochter maakt er geen probleem van. Oef. De structuur op school doet Leah goed, thuis is ze altijd heel erg druk en geregeld ook lastig. Misschien moeten we thuis ook wat meer structuur invoeren.

En Mira? Die heeft een metamorfose ondergaan. Haar eerste drieënenhalve maand in een notendop: huilen- krampen- niet slapen overdag-kreunen ‘s nachts- totaal overstuur zijn- slecht bijkomen- brullen- Zantac- Motillium- Balyfen- melk voor koemelkeiwitallergie- ziekenhuisopname wegens excessief huilen – niks gevonden- week later ph-metrie: wel wat zuurepisodes, maar niet extreem, dus medicatie mocht de deur uit (oef, want daar kreeg ze alleen maar krampen van) – proberen te drillen in slapen overdag.

En dan, vanaf 15 weken hadden we een andere baby. Vrolijk, goede eetlust, mooie dutjes overdag. En op 6 weken tijd 1,2 kg en 6 cm erbij. Het kind moet heel erg buikkrampen gehad hebben, ocharme. Intussen is ze net 6 maand, eet ze vlot vaste voeding en speelt ze graag op haar buik. Wie had dat gedacht na een zus die er anderhalve maand over deed om groentenpap te eten, eerst helemaal niks van fruitpap moest weten en er pas op 8 maanden aan dacht om om te rollen. Leah was wel een ‘babbelkous’, Mira brabbelt helemaal nog niet. Elk z’n sterktes.

Zelf had ik het heel wat zwaarder dan na de bevalling van Leah. Mira lag in stuit, dus kwam met een keizersnee. Net toen Leah’s crèche 3 weken de deur sloot en onze oudste een fikse opstoot van jaloezie kreeg. Tel daarbij slapeloze nachten (kreunende dochter 2) en de onmogelijkheid om dutjes te doen overdag (krijsende dochter 2 en aandacht opeisende dochter 1) en je snapt dat je me kon bijeenvegen. Een week voor ik weer moest gaan werken, zei de verpleegster me dat het niet verantwoord was om zo vermoeid weer aan het werk te gaan. Maar er stond een groot evenement op de planning 3 weken later, dus dat was niet echt een optie. Terug gaan werken betekende meteen erin vliegen. Met lange dagen en weekendwerk enal. De crash volgde dus ook eind november. Maar nu heb ik er 2 weken kerstvakantie opzitten, met gezellige familiefeesten, een kort tripje naar zee, wat tijd om op te ruimen en om eindelijk nog eens kleren voor mezelf te kopen. Hopelijk blijf ik zen nu ik vanaf morgen weer in de mallemolen stap

Toch zwaar, zo’n hoofd.

Sinds dinsdag ben ik thuis. Doodcontent ben ik, dat ik wat meer kan rusten. De nachten stellen niet veel voor, dus middagdutjes zijn meer dan welkom. Wat extra tijd om mijn to do-lijstje af te werken ook. Want de nestdrang, die is volop aanwezig. In die mate dat ik ervoor moet opletten dat ik de benen (zonder enkels) niet onder mijn (walvis)lijf uitloop (waggel). Op drie dagen tijd:

• ben ik 3x in de supermarkt geweest
• bij de brouwer
• bij de apotheker
• in het gemeentehuis
• de post (postzegels check!)
• heb ik mijn doopsuiker afgewerkt
• op intakegesprek geweest bij Leah’s toekomstige naschoolse opvang
• heb ik mijn belastingsformulier ingevuld en gebusd
• papieren voor moederschapsrust in orde gebracht
• papieren naschoolse opvang ingevuld
• Leah’s valiesje gepakt
• het oud papier samengebonden
• auto laten poetsen
• wat extra bodies voor Joske en onderbroekjes voor Leah gaan halen bij Zeeman
• een laat vaderdagcadeautje voor mijn papa gekocht
• om tussendoor uiteraard voor Leah te zorgen, op te ruimen en eten te maken.

Vandaag en morgen hoop ik op nog twee productieve dagen. Vanaf zondag is het te warm en zal ik me maar koest houden

• zelfs met voetjes vol blaren weigert ze sokjes aan te doen in schoenen. Ah neen, want dat is niet mooi.
• pyamabroek vuil? Dan meteen een nieuwe pyama aan. ‘Dat gaat toch niet, hè papa’, zei ze tegen Lief toen die probeerde haar een broek van een andere pyama aan te doen.
• ongeveer het eerste wat ze ‘s ochtends zegt als ze wakker wordt, is wat ze wil aandoen
• als ik iets nieuws aan heb, krijg ik steevast en complimentje
• Toen Lief onlangs een gezellig warme capuchontrui voor haar meebracht (handig om bij het spelen buiten aan te doen als het wat afkoelt), had ik echt medelijden met hem. Hij stond daar trots met zijn cadeautje en dochterlief begon te huilen. De trui is grijs (zonder hartjes, bloemetjes of bolletjes) en dus wil ze hem zelfs nog niet passen.
• Leah’s opa heeft een boerderij. Ze mag dan ook geregeld mee op de tractor of de koeien gaan eten geven. Maar stel haar niet voor om daarvoor een broek en laarsjes aan te doen. Ik blijf wel binnen, zegt ze dan.
• Zelfs in de buggy dient er elegant gezeten te worden:

Tja

Tot gauw!

Ik ben nu bijna 18 wken zwanger, dus Joske is sinds 16 weken een feit. En op 112 dagen is hij/zij uitgegroeid van een klompje cellen tot een klein mensje van 20 centimeter en 200 gram. Nu al blijkt dat de cliché’s kloppen.

cliché 1: elke zwangerschap is anders

Waar ik de vorige keer de hele dag door misselijk was, had ik dit keer last van namiddag- en avondmisselijkheid. Nog steeds minder niet zo aangenaam, maar toch wel wat draaglijker. Ook tandenpoetsen en de was doen, lukte deze keer zonder kokhalzen. Wel had ik vaker darmkrampen en hoofdpijn. En was (ben) ik veel meer moe dan de eerste keer. Al kan dat ook liggen aan het feit dat er al een actief peutertje rondloopt. De symptomen begonnen dit keer ook later. Tussen week 4 en 6,5 voelde ik helemaal niks. Waarop ik mijn bloed toch nog een tweede keer door de huisarts heb laten checken, omdat ik dacht dat er een vergissing gebeurd was (of dat het fout ging). Verder ook vaker een bloedneus. Wel leuk is dat ik het kindje dit keer veel eerder gevoeld heb: de eerste keer op 16 weken en sinds een dag of drie ben ik er echt zeker van. Bij Leah was ik al 20 weken zwanger vooraleer ik dacht iets te voelen. En ja, dit keer is mijn buik sneller zichtbaar.

Buik Leah 17 weken

Buik Joske bijna 18 weken

cliché 2: bij een tweede zwangerschap ben je rustiger

Aan het begin van de zwangerschap klopte dit niet: omdat ik minder symptomen had, dacht ik dat het mis ging gaan. Maar intussen ben ik echt wel rustiger. Laten we zeggen dat ik er iets minder mee bezig ben. Ik ben natuurlijk nog altijd wel wat bezorgd, maar niet constant. Dit keer mag ik ook maar om de 2 maand naar de gynaecoloog (tussentijdse controle door huisarts), dat had ik de eerste keer zeker niet uitgehouden. Ook bij deze zwangerschap had ik wat bloedverlies, maar we bleven gewoon thuis ipv onmiddellijk naar spoed te trekken