Intussen is Leah 13 maanden. Tijd voor een overzichtje.

Uiterlijkheden

• Leah meet nu ongeveer 80 cm
• ze heeft 8 tandjes en 2 kiezen
• haar haar begint flink te groeien. Een speldje kan er nog steeds niet in, maar ik voel dat dat niet lang meer gaat duren. Ha!
• ze heeft een heel droog velletje. Het is iets beter sinds we een hele flinke geut olie aan haar badwater toevoegen. Alleen jammer dat ze van dat badwater drinkt.
• haar ogen zijn nog steeds groot en blauw blauw blauw
• de ooievaarsbeet op haar voorhoofd is veel lichter geworden, maar je ziet hem nog steeds

Eten

• Leah eet graag stukjes. Met fijngemixt gedoe moet je bij haar niet meer afkomen. Ah neen, ze heeft al 10 tanden.
• als 4-uurtjes eet ze zelf stukjes fruit uit een kommetje. Met een koek of boterham toe. Stukjes banaan, mandarijn en peer zijn favoriet. De stukjes kiwi durft ze al eens in onze mond te proppen
• papa’s spaghetti bolognese is de max. Mama’s pasta met witlof, appel en spekjes ook. En wortelstoemp
• Potjes groentenpap gaan er ook vlot in, potjes fruitpap enkel als er koek in zit
• Frietjes hebben we Leah niet moeten leren eten (wel kind wel?)
• rijstwafeltjes blijven een gewaardeerd tussendoortje. Handig, want die dingen plakken en kruimelen niet
• water drinkt ze nog steeds van een klein zuigflesje. Zelf uiteraard. Maar van drinkbekers moet ze voorlopig niks weten. Ze drinkt er wel een klein beetje van, maar spuwt de helft weer uit
• van een rietje drinken, lukt wel
• ’s ochtends drinkt ze een flesje melk van 235 cc. Met wisselend succes

Slapen

• van haar 9 tot haar 12 maanden heeft Leah behoorlijk goed geslapen. Ze was wel vroeg wakker (6u à 6u30), maar sliep door. Een verademing na 9 maanden gemiddeld 3x/ nacht opstaan
• de laatste maand was er sprake van een bruluur ’s nachts. Eerst 1 x/week. Toen 4 à 5 x /week. Vermoeiend. Ze bleek de eerste keren ook enkel te sussen met een flesje. Maar dat hebben we gelukkig alweer kunnen afleren. Nu slaapt ze alweer iets beter.
• op 13 maanden gaat Leah slapen rond 19u30 (af en toe 20u) en slaapt ze tot 6u30 à 7u20

Motoriek

• Leah stapt aan een handje
• staat vrij lang zelfstandig
• af en toe denk je dat ze een stapje gaat zetten, maar dan laat ze zich toch weer zakken om verder te kruipen
• klimt op dozen of speelgoed om iets te pakken waar ze niet bij kan
• klapt in de handjes
• wijst
• kan perfect minuscule voorwerpjes oprapen. Ook glibberig fruit vormt geen probleem

B(r)abbelen

• mama
• papa
• dada
• oei (als ze iets laat vallen of een blokkentoren omgooit, heel erg schattig)
• aai
• esda? of taat! (als ze iets aanwijst)
• eauw (Leah bootst het miauwen van een poes na)
• paad (eerst dachten we dat ze ‘paard’ bedoelde, maar ze zegt dit nogal vaak)

karakter/ ontwikkeling

• Als ze mensen niet kent, kijkt ze eerst de kat uit de boom. Maar niet voor lang. Onlangs trok ze zich zelfs op aan broekspijpen van onbekenden, taterde ze tegen iedereen en vond ze het heerlijk om alle passerende dames bij de haren te vatten
• biedt ons haar speelgoed, melk, drinkflesje aan. En kijkt beteuterd als we het niet meteen aannemen. Ook aan andere kindjes geeft ze speelgoed, of soms zelfs een stukje van haar rijstwafeltje. Al moet ik zeggen dat ze heel beteuterd kijkt als ze het niet terugkrijgt
• weet heel goed wat ze wil, en vooral wat ze niet wil. Neen schudden, krijsen en het ‘planksyndroom’ zijn daar de belangrijkstje uitingen van. Probeer haar maar eens een schone luier aan te soen. Of af te drogen na het bad
• is om een onbekende reden gek van balpennen. Als ze er eentje ziet, moet ze die gewoon hebben. Maar kruipen en rechtstaan en en balpen hanteren, vinden wij geen goed combinatie. Dus krijgt ze de gespotte balpen zelden. Met een gigantische scène tot gevolg. Tranen met tuiten. En boos! In die mate dat we de balpennen hier verstoppen. Af en toe mag ze wel eens kribbelen met kleurpotloodjes. Zittend in haar eetstoel.
• zit geen seconde stil. Haar ’s ochtends nog even bij je in bed nemen, is geen optie.
• danst graag. Als ze weet dat er muziek gaat komen, begint ze alvast te dansen. Speelgoed met muziek is hier dus echt een succesnummer.
• kijkt graag in boekjes
• bouwt graag torens
• vindt het leuk om deuren dicht te doen en wil altijd zelf op het lichtknopje duwen
• stopt zelf haar armen in haar mouwen en probeert haar pantoffeltjes aan te trekken

En nu ben ik waarschijnlijk nog heel wat vergeten

Leah heeft neen leren zeggen. Enfin, ze kon het al. Maar nu pas echt ten volle. Alsof ze bang is om haar nieuwverworven kunstje te verleren, schudt haar kleine hoofdje voortdurend van neen.

Leah, gaan we je schoentjes aandoen? – *neen*

Wil jij een boterham ?- *neen*

Gaan we spelen bij oma?- *neen*

Heb je dorst? – *neen*

Gaan we papa wakker maken? – *neen*

Pas toen het kleine ding ook neen schudde op de vraag of ze een lief meisje is, begon me iets te dagen. Het kind is immers nogal gevoelig voor complimentjes. Tijd voor een ultieme test: “Leah, wil je een rijstkoekje?” ‘Neen’ deed het hoofdje, maar met een glunderende blik griste ze het wafeltje uit mijn hand. Dat dat gebaar haar negatie nu niet bepaald bekrachtigde, leek haar niet te deren.

Wat blijkt nu: op alles wat je zegt met een vraag-intonatie, schudt ze neen. Oef, nog geen peterpuberteit dus. Hoewel ze het gretigst van neen doet, vlak voor ze kattenkwaad uithaalt. Hmm. Pit hebben, noemen ze zoiets zeker?

Ook hier bracht de Goedheiligman een bezoekje zondagnacht. Gezien hij gemerkt had dat Leah al veel pakjes had gekregen voor haar verjaardag hield hij het bescheiden. Een schooltje van Little People, een mandarijntje en wat letterkoekjes. Maar blij dat Leah was! De letterkoekjes verdwenen op amper een minuut in haar buikje. En dan te bedenken dat haar papa zich nog net had afgevraagd of ze zo’n koekje al wel kon opknabbelen

’s Nachts hebben we nog wel wat kunst-en-vliegwerk moeten uithalen om te voorkomen dat ze haar cadeautje al zag. Ons meisje was om twee uur ’s nachts met tandpijn wakker geworden en was met niets te sussen. In zo’n geval helpen enkel een suppo en een flesje. En laat die dingen zich net in de living/keuken bevinden. Waar  de Sint net zijn pakje had gedropt. Gelukkig word je als ouder bedreven in het dingen op de tast doen. Lichten uit dus, en bij het passeren van speelgoed en lekkers dochterlief afleiden. ’s Ochtends was ze toch heel verbaasd toen ze de woonkamer binnenkwam (de blik op de foto werd vergezeld door een enthousiast uitgeroepen ‘oh!’). Missie geslaagd.

Bij beide grootouderparen viel er heel wat leuk speelgoed door de schoorsteen. En dat blijft er staan, zodat Leah ook daar fijn kan spelen. Volgend jaar zal dat niet meer werken, vermoed ik. Maar voor dit jaar is het luxeprobleem dus van de baan

Ik ben in mijn nopjes. Sinds gisteren heb ik een nieuwe auto. Een echte nieuwe, voor het eerst in mijn rij-carrière. Ik kan er niet van over: dat blinkt als nieuw (duh), ruikt nieuw en is zelfs zo nieuw dat je er nog niet veel exemplaren van ziet rondrijden. Normaal gezien laat zoiets me Siberisch. Maar daarstraks kon ik bij mezelf toch enige trots ontwaren toen een man op de parking van de fitness de achtersteven van mijn nieuwe vierwielige vriend stond te bewonderen. Na 5 jaar in een onopvallend model in blits muisgrijs, was dit wel een bijzondere gewaarwording.

Anderzijds wil ik ook niet te veel opvallen. Een nieuwe auto wil ook zeggen: opnieuw leren rijden. In zekere zin toch. De ruitenwissers, radio en verlichting bedienen, verloopt nog niet van een leien dakje. En parkeren met 30 cm extra, vergt ook nog wat oefening. Morgen voor het eerst tanken… en dan maar hopen dat ik de tankdop open krijg. Dus als u ergens tussen Limburg en Leuven iemand hiermee ziet sukkelen, heb dan vooral geduld. Dank bij voorbaat!

We hebben er net weer een bezoekje aan Kind & Gezin opzitten. En Leah is goedgekeurd. Ze is met haar 79 cm en net 9 kg nog steeds lang en smal.  Veel vetreserve heeft ze niet, maar zolang ze deze curve blijft volgen, is het goed.

Ik vroeg de dokter ook vanaf wanneer Leah verse koemelk mag drinken. Mijn schoonouders hebben immers een melkveebedrijf en het lijkt me al te gek dat zij binnenkort flessenmelk voor Leah moeten kopen terwijl ze het goedje vers van het vat kunnen serveren. De dokter keek me aan alsof ik gevraagd had wanneer mijn kind nu eindelijk cola mocht beginnen drinken. “Oei”, zei ze.

“Uiteraard kunnen ze de melk eerst koken”, voegde ik er aan toe. “Toch niet onder de 2 jaar”, opperde de dokter, ” en dan nog. Zo’n melk is ongelooflijk vet.”

Tja. Zo’n melk is inderdaad vet. Maar ten eerste kan je daar wel een laagje vet afscheppen, en ten tweede: was mijn kind 5 minuten van tevoren niet aan de magere kant?

Ik ga sowieso nog even poedermelk geven, denk ik. En stilaan volle melk introduceren. Zodat ze binnen een half jaartje tijdens haar wekelijkse dagje bij oma en opa écht verse melk kan proeven. Obees zie ik er haar nog niet van worden.

Leah is het eerste kleinkind aan beide kanten. Aan aandacht komt ze niets te kort en aan verwennerij ook niet. Getuige wat ze vorige week kreeg voor haar verjaardag van tantes, nonkels, peter, meter, grootouders en vriendjes.



- een dierenboekje

- Haba ontdekkingsblokken

- houten haarspeldjes

- een houten steekpuzzel

- een kralenspel

- een heel schattig koffertje/poppenwagentje op wieltjes

- stoffen haarspeldjes

- een poppetje

- een loopauto

- magnetische blokken

- een cd (en boekje) met bekende kinderliedjes

- een trekhond

- een outfit, waaronder dit kleedje

- nog een outfit

- een Woody pyama

- Bobux slofjes

Enfin, haar speelgoedarsenaal is meer dan verdubbeld. Leuk, dat wel. Maar binnen tweeënhalve week is het Sinterklaas. Gevolgd door Kerst. Hoe pakken we dit aan? Want ik wil echt zo geen verwend ettertje dat niet meer blij kan zijn met iets kleins. Ons verjaardagsgeschenk voor haar – een tafeltje en twee stoeltjes- houden we wijselijk nog even achter. Tot de wind in cadeautjesland wat is gaan liggen. Ze beseft dat nu toch nog niet.

Iemand tips hoe we hier best mee omgaan? Mijn moeder stelde al voor om haar pakje van de sint bij haar te laten liggen zodat Leah er tijdens haar oppasdag mee kan spelen. Of is het een idee om mensen te laten samenleggen? Cadeautjesspreiding (nu krijgt ze bijna alle pakjes op anderhalve maand per jaar, dan nog iets kleins met Pasen en dan 7 à 8 maanden niets)?…

Eén jaar dochter en één jaar moeder. ‘t Voelt toch speciaal.

Vanavond is mijn laatste avond als mama van baby Leah. Vanaf morgen is het peuter Leah.

Vandaag mocht ze al eens oefenen in het kaarsje uitblazen. In gezelschap van haar vriendjes W en B.  En dat de taart lekker was!

Nu begrijp ik trouwens ook waarom ze Leah in de crèche zo’n gemakkelijk kind vinden. Zet haar in de buurt van andere kindjes en ze verveelt zich geen seconde. Zelfs haar vermoeidheid (een middagdutje achtte onze jongedame niet nodig vandaag) kon geen roet in het eten strooien.

Het grote feestje met familie volgt zondag. Tot dan maak ik me wijs dat ze nog altijd mijn kleine baby is. En neen, ik ga niet emotioneel worden morgen. Kuch.

Half september stapte ik de plaatselijke kinderkledingwinkel binnen. ‘Of ze al winterjasjes binnen hadden?’, wilde ik weten. De verkoopster keek me vreemd aan: ‘Al binnen? Nog binnen, bedoel je zeker’.

Blijkbaar zien veel moeders 1 september als magische drempel om een winterjas voor hun kroost aan te schaffen. Zelfs al dat kroost nog lang niet naar school gaat.

‘Eens kijken’, zuchte de winkeldame en ze diepte 2 jasjes in maatje 86 op. Een flinterdunne roze en een jongensmodel in onbestemd bruin. Niet, dus. Gelukkig bleek er na even langer zoeken toch nog een mooi blauw exemplaar aanwezig. Deze ‘onbegrijpelijk laattijdig naar een jas zoekende’ moeder was gered.

Ooit vond ik lieveheersbeestjes wel tof. Maar dat was voor ze ik ze zag samenscholen in huis. En vooral voor ik op amper een kwartier tijd twee (!) van die stippelbeesten uit Leah’s mond heb moeten vissen. Bah.