Vanavond is mijn laatste avond als mama van baby Leah. Vanaf morgen is het peuter Leah.

Vandaag mocht ze al eens oefenen in het kaarsje uitblazen. In gezelschap van haar vriendjes W en B.  En dat de taart lekker was!

Nu begrijp ik trouwens ook waarom ze Leah in de crèche zo’n gemakkelijk kind vinden. Zet haar in de buurt van andere kindjes en ze verveelt zich geen seconde. Zelfs haar vermoeidheid (een middagdutje achtte onze jongedame niet nodig vandaag) kon geen roet in het eten strooien.

Het grote feestje met familie volgt zondag. Tot dan maak ik me wijs dat ze nog altijd mijn kleine baby is. En neen, ik ga niet emotioneel worden morgen. Kuch.

Half september stapte ik de plaatselijke kinderkledingwinkel binnen. ‘Of ze al winterjasjes binnen hadden?’, wilde ik weten. De verkoopster keek me vreemd aan: ‘Al binnen? Nog binnen, bedoel je zeker’.

Blijkbaar zien veel moeders 1 september als magische drempel om een winterjas voor hun kroost aan te schaffen. Zelfs al dat kroost nog lang niet naar school gaat.

‘Eens kijken’, zuchte de winkeldame en ze diepte 2 jasjes in maatje 86 op. Een flinterdunne roze en een jongensmodel in onbestemd bruin. Niet, dus. Gelukkig bleek er na even langer zoeken toch nog een mooi blauw exemplaar aanwezig. Deze ‘onbegrijpelijk laattijdig naar een jas zoekende’ moeder was gered.

Ooit vond ik lieveheersbeestjes wel tof. Maar dat was voor ze ik ze zag samenscholen in huis. En vooral voor ik op amper een kwartier tijd twee (!) van die stippelbeesten uit Leah’s mond heb moeten vissen. Bah.

Elf maanden is Leah nu. In Maten en gewichten wil dat zeggen: bijna 9 kg en vermoedelijk zo’n 78 cm. In andere kenmerken:

• haar 6de tandje staat erdoor
• kruipen doet ze aan een ongelooflijke snelheid
• ze trekt zich overal aan recht en zet zo af en toe een paar pasjes
• stappen aan het handje weigert ze. Als je haar optilt, weigert ze haar voetjes te zetten en gaar ze gewoon zitten. Tja, kruipen gaat dan ook 10x sneller
• ze zwaait dada
• haar brabbels: ko, ka, do, tch, effff, riii
• haar woordenschat: mama (zegt ze ongelooflijk vaak, maar zelden bewust), dada, aai (met begeleidende aai-beweging: superschattig)
• ze begrijpt al heel wat: reageert op haar naam, kijkt naar je als je dat vraagt, kan haar knuffelkonijn, de koeien in de wei en haar tutje aanwijzen
• probeert niet enkel stukjes brood, maar ook haar melkfles en haar fopspeen in mijn mond te stoppen
• begrijpt verbanden. Vaak probeert ze het tv-toestel aan te zetten door op de powerknop te drukken. Als dat niet lukt (meestal dus) zoekt ze de zapper en richt ze die naar de tv
• vindt ons ongelooflijk grappig als wij haar iets verbieden (bv aan de plant trekken)
• krijst hysterisch en gooit haar hoofd naar achter als we iets afpakken waar ze niet mee mag spelen
• aansluitend bij het vorige: Leah lijkt wel een voorsmaakje op de peuterpuberteit te geven. Dat belooft
• aankleden gaat heel wat gemakkelijker: Leah doet zelf haar armpjes in haar mouwen en helpt om haar truitj over haar hoofd te trekken
• luier verversen is een ander verhaal: ze zet haar keel open zo gauw je haar neerlegt op het aankleedkussen. Als ze zich binnen de seconde al niet omgedraaid heeft.
• Haar neusje spoelen is quasi onmogelijk. Leuk wanneer het kind een snotvalling/ oorontsteking/ bronchsitis heeft. Idem met aerosollen.
• pakt de tutjes van andere kindjes af in de chrèche. Tiens, hoe kwam ze ook al weer aan die spruw en die snotvalling?
• Is onmogelijk nog te fotograferen met mijn amateurtoestelletje: ze zit geen seconde stil. Combineer dat met het slechte licht binnenshuis en je krijgt onbruikbaar wazige foto’s. Van alle foto’s die ik de laatste 2 weken maakte, is er egenlijk maar eentje scherp:

Leah 11maand

Iemand tips om dit te verhelpen?

Sinds een jaar of twee hebben wij een zwart-witte kater. En wat voor eentje. Fons is nogal een eigenwijze kat. Eentje van dat type dat echt niet opgeeft. Nogal onvervaard ook. Hem iets of wat opvoeden als kitten was een moeilijke zaak. De plantenspuit maakte allerminst indruk op hem. En de hele plantenbak vol scherpe tandenstokers stoppen, lokte enkel spelen met die stokjes uit.

Tot daar de situatieschets ‘Fons’.

Gisteren om 8u40 – ik stond nog in de file richting werk- kreeg ik telefoon van Lief. Hij stond met zijn camionette in Mechelen -alwaar hij om 9 uur moest zijn voor het werk. En hij had een verstekeling. Juist ja, Fons. Bij het inladen ’s avonds moet die zich schuilgehouden hebben. Lief was  behoorlijk furieus.  Zijn camionette zat immers vol meubels die later die dag voor verhuur geleverd moesten worden. Combineer dat met een paniekerige kat en dat belooft niet veel goeds. Even werd er mee gedreigd om Fons op de Mechelse ring achter te laten als ik hem niet snel kwam halen. Maar vanuit mijn filepositie richting Leuven was dat niet evident. Bovendien had ik een training op het werk. En staat een bakje om katten te vervoeren niet standaard in mijn auto. En Fons zonder zo’n ding vervoeren doe je enkel als je je leven beu bent. We hebben ooit eens geprobeerd om hem in een doos te stoppen. Geen.goed.Idee.

Naar huis brengen was moeilijk. We wonen op een dik uur rijden van Mechelen en lief moest aan het werk. Mijn moeder werd ingeschakeld en zij zette zich schrap om het katbeest op te halen. Maar als zij eerst bij ons nog het kattenmandje moest gaan halen en vervolgens naar Mechelen rijden, dan nam dat ook 1,5 uur in beslag. Tot zij een geniale ingeving kreeg: Fons even droppen bij de dierenbescherming van Mechelen en hem ’s avonds terug gaan oppikken. Jammer genoeg was lief niet meer te bereiken.

Ik kreeg al visioenen van Fons zigzaggend tussen auto’s en -als hij al niet meteen omver werd gereden- gegraai in de Mechelse vuilnisbakken op zoek naar een hapje…

Maar even later kwam het versossende telefoontje. Lief had Fons toch maar naar huis gebracht. Oef! Hij was wel dik 2 uur te laat voor zijn werk. En nu voel ik me wel wat schuldig. Niet dat ik er iets aan kan doen, maar Fons is wel mijn kat. Tja.

 Ik las net dit op de website van Het Nieuwsblad:

We hebben deze ochtend samen een boterham gegeten, mijn dochter en ik. Leah stopte om beurten een stukje brood in haar mond en een stukje in mijn mond. Al moet ik wel zeggen dat er uiteindelijk meer stukjes in haar mondje belandden. Of ze het concept ‘delen’ al begrijpt, betwijfel ik. Waarschijnlijk vindt ze het gewoon grappig als die stukjes brood in mijn mond verdwijnen. Dan giert ze het uit. Met uitzondering van de allereerste keer dat ze een mij een stukje ‘voerde’, toen keek ze maar beteuterd dat ik dat stukje niet terug gaf…

Leah is nooit echt een rappe geweest op vlak van grove motoriek. In brabbelen en prutsen bleek ze eerder al een natuurtalent, maar voor het zwaardere werk leek ze altijd een beetje te lui. Als een speelgoedje buiten handbereik lag, dan deed ze amper moeite om er bij te geraken. Desnoods speelde ze met een knoopje aan haar kleren of met haar dikke teen, maar naar dat speelgoed toe gaan, ho maar.

Tot vorige zondag. Op tien maanden en één dag. Wat er ’s nachts gebeurd is, weet ik niet. Misschien vond ze stilliggen iets voor kleine meisjes van 9 maanden. Grote meisjes van 10 maanden die kruipen. En die staan recht.

Diezelfde dag nog hebben we een traphekje moeten plaatsen. Leah was plots niet meer te houden. Kroop als een krab de kamer rond, zwaaide met elk speelgoedje en trok zich recht. Extra leuk voor haar papa: Leah koos noch haar park, noch de zetel, een tafel of een stoel om zich voor het eerst recht te trekken. Neen, het werd een van zijn maaksels: de Asscandy. Dat ding waarop u mij hierboven in de headerfoto ook zit zitten. Zeg nu nog eens dat het geen multifunctioneel zitmeubel is.

Intussen pobeert ze ook al bovenop de Asscandy te kruipen, beseft ze dat ze haar flesje hoog moet optillen om ervan te drinken en is er en vijfde tand gearriveerd. Als ze dit tempo blijft aanhouden, kan ze volgende week fietsen

Wie had dat ooit gedacht: het meisje met een godsgrondige hekel aan de buikligging, is een die hard-fan geworden. Zet je haar neer, dan duurt het welgeteld 5 seconden voor ze zich naar voor werpt en haar voetjes onder zich uit trekt.

De reden: Leah is niet langer blij met haar vier vierkante meter speelmat. De stopcontacten, lades met potten en pannen, scherpe kasthoeken en kamerplanten lonken. Kruipen, dat wil ze. n het begin is gemaakt. De basishouding beheerst ze perfect. Het van voor naar achteren schommelen vanuit deze houding ook. Maar dan. Meestal schuiven de handjes naar voor, en vergeet ze haar knietjes. Gevolg: een slide vooruit, plat op de grond. En de buikschuiftechniek beheerst ze jammer genoeg enkel in achteruit. Waardoor ze verder van haar doel verwijderd raakt naarmate ze meer moeite doet om dichterbij te komen. Frustratie alom.

Maar af en toe werken de knietjes mee en raakt ze een meter vooruit. In opperste concentratie.

Opperste concentratie

De glunderende blik die hierop volgt, kon ik jammer genoeg nog niet op foto vangen. Maar ik blijf proberen.