Sinds een jaar of twee hebben wij een zwart-witte kater. En wat voor eentje. Fons is nogal een eigenwijze kat. Eentje van dat type dat echt niet opgeeft. Nogal onvervaard ook. Hem iets of wat opvoeden als kitten was een moeilijke zaak. De plantenspuit maakte allerminst indruk op hem. En de hele plantenbak vol scherpe tandenstokers stoppen, lokte enkel spelen met die stokjes uit.
Tot daar de situatieschets ‘Fons’.
Gisteren om 8u40 – ik stond nog in de file richting werk- kreeg ik telefoon van Lief. Hij stond met zijn camionette in Mechelen -alwaar hij om 9 uur moest zijn voor het werk. En hij had een verstekeling. Juist ja, Fons. Bij het inladen ’s avonds moet die zich schuilgehouden hebben. Lief was behoorlijk furieus. Zijn camionette zat immers vol meubels die later die dag voor verhuur geleverd moesten worden. Combineer dat met een paniekerige kat en dat belooft niet veel goeds. Even werd er mee gedreigd om Fons op de Mechelse ring achter te laten als ik hem niet snel kwam halen. Maar vanuit mijn filepositie richting Leuven was dat niet evident. Bovendien had ik een training op het werk. En staat een bakje om katten te vervoeren niet standaard in mijn auto. En Fons zonder zo’n ding vervoeren doe je enkel als je je leven beu bent. We hebben ooit eens geprobeerd om hem in een doos te stoppen. Geen.goed.Idee.
Naar huis brengen was moeilijk. We wonen op een dik uur rijden van Mechelen en lief moest aan het werk. Mijn moeder werd ingeschakeld en zij zette zich schrap om het katbeest op te halen. Maar als zij eerst bij ons nog het kattenmandje moest gaan halen en vervolgens naar Mechelen rijden, dan nam dat ook 1,5 uur in beslag. Tot zij een geniale ingeving kreeg: Fons even droppen bij de dierenbescherming van Mechelen en hem ’s avonds terug gaan oppikken. Jammer genoeg was lief niet meer te bereiken.
Ik kreeg al visioenen van Fons zigzaggend tussen auto’s en -als hij al niet meteen omver werd gereden- gegraai in de Mechelse vuilnisbakken op zoek naar een hapje…
Maar even later kwam het versossende telefoontje. Lief had Fons toch maar naar huis gebracht. Oef! Hij was wel dik 2 uur te laat voor zijn werk. En nu voel ik me wel wat schuldig. Niet dat ik er iets aan kan doen, maar Fons is wel mijn kat. Tja.
Toch nog een goede afloop. Tsja, zoiets hebben wij gelukkig met onze katten nog niet voorgehad. Maar dit weekend nog had de kat van mijn ouders zich verscholen in onze aanhangwagen.
Dat was ook even schrikken toen het beest plots besefte dat het ding niet ter plekke ging blijven staan.