Leah is nooit echt een rappe geweest op vlak van grove motoriek. In brabbelen en prutsen bleek ze eerder al een natuurtalent, maar voor het zwaardere werk leek ze altijd een beetje te lui. Als een speelgoedje buiten handbereik lag, dan deed ze amper moeite om er bij te geraken. Desnoods speelde ze met een knoopje aan haar kleren of met haar dikke teen, maar naar dat speelgoed toe gaan, ho maar.
Tot vorige zondag. Op tien maanden en één dag. Wat er ’s nachts gebeurd is, weet ik niet. Misschien vond ze stilliggen iets voor kleine meisjes van 9 maanden. Grote meisjes van 10 maanden die kruipen. En die staan recht.
Diezelfde dag nog hebben we een traphekje moeten plaatsen. Leah was plots niet meer te houden. Kroop als een krab de kamer rond, zwaaide met elk speelgoedje en trok zich recht. Extra leuk voor haar papa: Leah koos noch haar park, noch de zetel, een tafel of een stoel om zich voor het eerst recht te trekken. Neen, het werd een van zijn maaksels: de Asscandy. Dat ding waarop u mij hierboven in de headerfoto ook zit zitten. Zeg nu nog eens dat het geen multifunctioneel zitmeubel is.
Intussen pobeert ze ook al bovenop de Asscandy te kruipen, beseft ze dat ze haar flesje hoog moet optillen om ervan te drinken en is er en vijfde tand gearriveerd. Als ze dit tempo blijft aanhouden, kan ze volgende week fietsen 
Onze Kleine Man lijkt precies wat op Leah: als hij ligt te spelen en het speelgoedje van zijn keuze ligt iets te ver weg, dan strekt hij eerst zijn armpje uit maar als hij merkt dat zijn armp toch net een halve centimeter te kort is, dan pakt hij wel iets anders dat wel binnen handbereik ligt. Maar hij blijft wel uit zijn ooghoek naar dat ene ding loeren in de hoop dat het uit zichzelf wat dichterbij komt gekropen
Ik heb goed nieuws voor je, vanaf nu gaat het in een ijltempo enkel maar leuker en leuker worden. Zonder overdrijven!
@ Kleine Man: herkenbaar
@ Goya: ja, bij jullie gaat het precies ook snel. Je bent Ella al kwijt aan een zekere Wout, las ik