Het is hier al even stil, wat niet wil zeggen dat er niks gebeurt. Stilte op de blog betekent in mijn geval vaak storm in het echt.
2 weken geleden werd Leah plots hangerig en huilerig. Ze wilde niet eten en voelde wat warm aan. Er bleek een tandje door te komen. En inderdaad: twee dagen gekwijl, gekauw, gejengel en nachtelijk ontwaken later zat er plots een klein wit bijtertje. Maar Leah bleef -tussen haar vrolijke buien door- lastig. Toen haar neusje steeds verstopter raakte en ze ook nog eens begon te hoesten, vertrouwden we het niet helemaal. En toen ze van pure hysterie ook haar allereerste traantje ooit ( tot nu toe huilde ze zonder) liet vloeien, maakten we toch maar een afspraak bij de dokter.
‘Ja, ze is echt ziek’, zei die. Het verdict: een sinusitis (‘t is te zeggen: bij baby’s heet dat anders). Perdolan baby, antibiotica en neusdruppels moesten soelaas brengen. Dat deden ze. Nu, een weekje later, blijft er alleen een klein hoestje over. En wat nachtelijk ontwaken, jammer genoeg. Dat begint toch echt wel zijn tol te eisen.
