Anders altijd

6 maanden, dat betekent ook een bezoekje aan het consultatiebureau van Kind en Gezin. En wat hebben we geleerd? Leah meet nu 68,5 cm en weegt 7,64 kg. Wat lengte betreft blijft ze haar groeicurve mooi volgen, maar haar gewicht zakt er een beetje onder. Op 3 weken tijd is ze maar 140 gram bijgekomen en dat is een beetje te weinig. Het devies: meer eten geven. 200 gram groentenpap zou ze moeten eten, maar meer dan 185 gram heb ik er nog nooit ingekregen. Dat zou willen zeggen dat we altijd wat melk moeten bijgeven, maar meestal wil ze dat niet meer. Tja, ‘t zal een lange smalle worden. Zo erg is dat ook niet.
Maar er is me nog iets anders opgevallen. Leah laat zich niet zomaar commanderen. De K&G-dokter test alle baby’tjes op ontwikkeling. Ze hebben daar lijsten met wat kindjes op welke leeftijd moeten kunnen. Als moeder zeggen dat je baby iets kan is niet genoeg, het hummeltje moet het ook bewijzen. Vandaag ging dit zo:

Dokter: Grijpt ze al?

Ik: ja (Natuurlijk grijpt ze. Je moet zelfs goed oppassen, want alles wat nog maar in haar buurt komt, wordt vastgegerepen, naar het andere handje doorgegeven en in de mond gestopt. Zelf met mijn lip of oorlel probeert ze dat)

Dokter: * legt een klein rood houten blokje voor haar neer*

Leah: *negeert het blokje volkomen*

Dokter: * zwaait met het blokje voor Leah’s gezicht*

Leah: * kijkt apatisch voor zich uit*

En zo gaat dat verder. Als ik vertel dat Leah de hele dag lacht, kijkt ze boos naar de dokter en begint ze met de andere baby’tjes mee te huilen. En nu ik er over nadenk, in het verleden heeft ze de dokter zo ook al doen geloven dat ze nog geen voorwerpen kan volgen met haar ogen en dat ze haar hoofdje niet kan optillen vanuit buiklig.

Ik sta dan maar wat schaapachtig te lachen. En voel me net zo’n madammeke dat tevergeefs haar chiwawa een kunstje probeert te laten doen op de auditie voor Superhond. “Ja maar, anders doet ze dat altijd.”