Tot voor kort verzette Leah zich hevig als we haar op haar buikje probeerden te leggen. Deden we het toch, dan vertikte ze het haar hoofdje op te tillen. Ze bleef doodstil liggen, sabbelde even op haar knuistje en zette het vervolgens op een brullen. Alle afleidingsmaneuvers ten spijt. Spiegeltjes, rammelaars, muziekjes, enthousiaste aanmoedigingen. Ons meisje was niet onder de indruk. Ook de Kind&Gezin-dokter kon haar niet vermurwen. ‘Ze zou dat toch echt al wel moeten kunnen’, kregen we te horen. Gelukkig heb ik al genoeg verhalen gehoord van collega-ouders om te weten dat als Kind & Gezin’ zich zorgen maakt, je dat nog niet meteen zelf hoeft beginnen te doen.
En kijk, sinds een tweetal weken is Leah er echt mee weg. Ze is nu vaak zelfs rustiger op haar buikje dan op haar rug. Op haar rug probeert ze een keer of 100 per dag tevergeefs te gaan zitten (Buikspieren dat dat kind gaat kweken! Ik zou misschien beter meedoen). Vandaag rolde ze zelf voor de allereerste keer om van buik naar rug.
Als ouder heb je toch niet veel nodig om trots te zijn.
[...] doet Leah nog niet. Die ene keer was dus een toevalstreffer. Als ze op haar buik ligt, probeert ze wel vooruit te komen. Maar dat [...]