Onze koeien zijn weg. Tot voor kort stonden er hier 15 grazende tienermeisjes in de wei. Maar nu ze oud genoeg zijn om zelf kalfjes te krijgen, zijn ze geëmigreerd naar Schoonvader Boer, waar kunstmatige inseminatie op hen wacht.
Ik ga ze missen, mijn dolle Bella’s. Koeien eten geven na een drukke werkdag is immers best rustgevend. En het heeft ook wel iets gezelligs, beestjes rond je huis. Maar ik weet dat ze goed terechtkomen, een hele geruststelling.
Dat was vorig jaar wel even anders. Toen werden de koeien opgehaald door een koper, om geslacht te worden. Eéntje bleef er in ons stalletje staan tot na nieuwjaar. Toen belandde ze in onze diepvriezer als gehakt, steak, stoofvlees, worst en blinde vink. Toch maar raar hoor, je eigen dier opeten. Inmiddels ben ik er een beetje aan gewend geraakt, maar ik ben toch blij dat er dit jaar een mij onbekend stiertje is geslacht.
