Mijn vader heeft een hippe muzieksmaak. Altijd gehad, eigenlijk. In plaats van te dwepen met plaatjes uit vervlogen – maar o zo’n goeie- tijden, draait hij liever recent fraais. Nu vind ik dat leuk. Maar als puber leidde zijn platenbak wel eens tot een lichte existentiële crisis bij ondertekende. Word je niet geacht je af te zetten tegen je ouders en muziek te draaien die hen de gordijnen injaagt? Pa had bijna alle cd’s die ik wilde, maar dan een maand of wat vroeger. Mijn vrienden vonden het cool dat ik opgehaald werd door een vader die de Wu-Tang Clan loeihard door de autoboxen liet schallen. Ik ging door de grond.
Mijn vader had trouwens zo z’n eigen methodes om z’n muziekcollectie aan te vullen. Op zaterdagavond ging hij naar een van de weinige café’s uit de buurt die weten wat muziek is. Hoorde hij een gesmaakt nummer, dan vroeg hij de barman om titel en uitvoerder op een bierkaartje neer te pennen. Ook in de auto lag een notablokje: je weet nooit welke fantastische nummers ze op de radio draaien. Eens in de twee weken trok hij dan met een lading kaartjes en briefjes naar de platenwinkel. Tot zover de normale methode.
De minder normale methode deed zich voor op momenten dat mijn lieve papa niet wist hoe dat fantastische nieuwe nummer heette. Laat staan dat hij de uitvoerder kende. Dan was er … de cassetterecorder. Zo’n ding is perfect geschikt om je eigen gezang (bij gebrekkige tekstkennis zing je ‘pompompom’) of geneurie te registreren. Vervolgens neem je de cassette mee naar de platenzaak en laat je hem horen aan de platenboer. Liefst met je 14-jarige dochter erbij. Die dan niet weet waar te kijken terwijl haar vaders niet al te stemvaste keelgeluid door de winkel klinkt.
Tegenwoordig bestaan er websites waar je dat wijsje dat al zolang door je hoofd spookt, in alle discretie kan inzingen. Het systeem zoekt vervolgens voor jou titel en uitvoerder op. Soms denk ik dat ik 10 jaar te vroeg geboren ben.
Waw ! Wat een toffe vader heb jij !