Vespa

Wisten jullie dat er Vespa’s zijn die sneller kunnen dan 120 km/u? Ik wel, sinds gisteren. Op de E19 richting Antwerpen zoefde er eentje mij voorbij. Vreemde gewaarwording, zo’n kerel in short en polo kaarsrecht op dat ding. En dat op de linkerrijstrook.

Plaatsvervangende angst kreeg ik er van. Mag dat eigenlijk, een Vespa op de autostrade?

Vandaag gebeurt het

Een berichtje aan de mensen die hier terecht komen met als zoekterm ‘Wanneer wordt Sara knap?‘ (en dat zijn er véél): het gebeurt vanavond.

En ik ben te laat thuis. Dju.

Relatief

Op het werk ben ik de jongste. En daar word ik geregeld aan herinnerd. Maar dan besluit je op een dag om nog eens toneel te gaan spelen en sta je met een hoop jongeren in de kleedkamer voor de voorstelling. Een van de speelsters vraagt: ‘Wanneer speelde jij toneel bij Jetodi?’ Jij: ‘Even denken, ik ben in 1994 begonnen’. Zij: ‘Oh, dan ben ik geboren’. Slik. Tja

Zij speelde toneel

Dit weekend stond ik na zeven jaar nog eens (of liever twee keer) op de planken. De stress was er, maar het applaus gelukkig ook Vrijdag vergat ik één zin en was ik een beetje boos op mezelf. Ik was te fel met de tekst bezig en vergat me te amuseren. Maar zaterdag was goed. Al mag ik dat natuurlijk zelf niet zeggen. Maar ene blogger zei het en door zijn toedoen een minister ook

Ik heb me geamuseerd en stiekem begint het weer een beetje te kriebelen. Hoewel er in toneel verrekt veel tijd kruipt. Wie weet ooit…

Nog nooit over nagedacht

Gesprek met Lief op een frisse avond, onder een deken, op het terras:

Lief: Ik zat aan iets te denken

Ik: ja?

Lief: Als je naar de keuring gaat, controleren ze de roet-uitstoot van je auto.

ik: ja…

Lief: En stel dat die te hoog is en dat dat dat niet meer te corrigeren valt, dan raakt je auto niet meer door de keuring.

Ik: ja…

Lief: Je mag hier dus niet meer met die auto rijden, want hij is te vervuilend.

Ik ja…

Lief: Jij doet je auto weg en hij wordt opgekocht om naar het Oostblok of Afrika te verschepen.

Ik: Ja…

Lief: En dan rijden ze ginds verder rond met jouw auto die nog steeds even vervuilend is. Dus eigenlijk is het verschil in vervuiling van de aarde nul.

Ik: …

Daar had ik nu nog nooit bij stil gestaan. Wat denken jullie?

Steve Wozniak (Apple) en Tom Kelley (IDEO) komen!

Tussen alle drukte door, even een stukje sluikreclame voor mijn werk. Op 19 en 20 november 2008 organiseren we in de Lotto Arena de 5de editie van het Creativity World Forum, een inspirerende conferentie waar zo’n 1200 mensen op af komen. We hebben -al zeg ik het zelf- al wat fijne sprekers kunnen strikken. Een voorsmaakje:

• Steve Wozniak, de computeringenieur die in 1976 samen met commerciële man Steve Jobs Apple Computer oprichtte. De ‘Wizard of Woz’ werkt nog steeds voor Apple en richtte nog enkele kleinere hi-tech bedrijven op.
• Tom Kelley, General Manager van IDEO, het designbedrijf dat instond voor de Apple muis, de Palm V, de Miele stofzuiger en 3000 andere innovatieve ontwerpen.
• Dan Heath, auteur van “Made to Stick“, het boek dat in de VS tot beste business boek van 2007 werd verkozen. Hij legt uit waarom sommige ideeën beter blijven hangen bij mensen dan andere. En vooral: hoe je daaraan kan werken.

Een paar andere namen: strandbeestenkunstenaar Theo Janssen; web 2.0 wonder An De Jonghe; straatjutter Richard Stomp; Jef Staes, ‘Engine of Innovation’-bezieler en auteur van ‘Mijn organisatie is een oerwoud’.

Je kan nu inschrijven aan de Early Bird fee (spotvogel-prijsje) van 295€ ipv 395 €. Als je je op www.creativityworldforum.be gratis lid maakt van Flanders DC krijg je nog een extra korting van 20€ (275€, dus).

 * commerciële modus uit*  

Ode aan de stijltang

Een wijvenstukje buiten wijvenweek. Moet kunnen, dacht ik. Vandaar: een ode aan mijn Tondeo Cerion Active Tourmaline. Neen, geen auto, maar een stijltang. En wat voor één!

Van de kwarteeuw dat ik op deze aardbol vertoef, sukkel ik toch al wel twaalf jaar met mijn kapsel. Voordien brushte mijn mama mijn haren, dus was het haar probleem. Maar sinds m’n dertiende mocht ik me er zelf aan ergeren. Waaraan? Aan het springerige van mijn haardos. Of in shapoo- en conditionertermen: ‘weerbarstig’, ‘dof’, ‘moeilijk in model te brengen’, ‘glansloos’ en ‘frizzy’.

Zowat alles heb ik geprobeerd: producten werden uitgetest, goede raad trouw opgevolgd. Je haar vlechten na het wassen, haarlak op je kam spuiten, tonnen conditioner, met natte haren gaan slapen, …

Tot onlangs een vriendin met - in mijn ogen - perfect haar me een stijltang aanraadde. ‘Zo heb ik er al eentje’, zuchte ik. Maar ze drong aan omdat haar stijltang toch echt wel geen gewone stijltang is. En gelijk had ze. Alsof er een nieuwe wereld voor me openging. Het ding kost wel 90 euri, maar ik ben eindelijk toegetreden tot de wereld van de glanzende en gladde haarlokken. Dankzij keramische platen, actieve iontherapie en laser. Olé.

Binnenkort post ik een voor-en-na!

 

Lente voor de auto

Vandaag heeft mijn dierbare Opel zijn winterschoenen ingeruild voor zijn zomerrubbers. De lente kan beginnen!

Alleen voel ik me met die dunne bandjes plots een stuk minder stoer. Onozel, hè?

Wijvengedoe: het huishouden

Cholera of de pest. Dat is voor mij de perfecte samenvatting van het huishouden. Ik heb een hekel aan opruimen, poetsen, inkopen doen en strijken. Maar doe ik het niet, dan word ik chagrijnig van de rommel en het stof.

Zo komt het dat ik me af en toe een hele zondag opsluit en van huishoudelijke taken kwijt. Hoe meer de avond nadert, hoe gevaarlijker ik word. Een verdwaald papiertje of vuile schoenen zijn genoeg om een bliksemende blik en een mompelend ‘gebrek aan respect’ naar het hoofd geslingerd te krijgen.

Dus voor de echtelijke en andere vrede, ben ik nu op zoek naar en dienstencheques-poetsvrouw. Maar die houden zich blijkbaar talrijker schuil in de stad dan op het kempische platteland. Duimt u voor mij?

Dit berichtje verschijnt in het kader van de wijvenweek. Meer wijvenblogs hier.

De zenuwen slaan toe

Een tijdje geleden vertelde ik dat mijn vroegere toneelvereniging binnenkort haar 20-jarige bestaan viert. En dat ik me heb laten ompraten om voor die gelegenheid een stukje op te voeren. Ondertussen nadert de voorstelling. Het ene moment denk ik bij mezelf ‘Oh leuk, nog een keertje toneelspelen’, het andere moment ‘Stomme koe, wat heb je je weer op de hals gehaald’. Maar er is geen weg terug, dus er zit niks anders op dan mij zo goed mogelijk van mijn taak te kwijten.

Een tekst heb ik al. Het wordt de fijne dialoog ‘Open Huwelijk‘ van nobelprijswinnaar Dario Fo. Normaal een avondvullend stuk, maar ingekort tot 13 minuten (hoera voor mezelf om die verwezelijking). Een aantal anachronismen uit de tekst gehaald en de naam van zoon Robert veranderd in ‘Kevin’. Ja, Georgina, jouw Maltezerke zit er voor iets tussen.

En nu dat alles vanbuiten blokken. Kan het dat je geheugen tussen je 18de en je 25ste aftakelt? Ik denk het wel.