Verkoeling

Wat doe je als het warm is? Juist ja:

Binnenzwembad

Het lekkerste waterijsje ter wereld

Leah kan blijkbaar niet goed tegen de warmte. In de crèche probeerden ze haar de voorbije dagen wat af te koelen met een nat washandje, maar veel hielp dat niet. Ze was altijd bevangen van de warmte (en bijgevolg hangerig) als we haar ’s avonds gingen ophalen. Maar vandaag was ik thuis en heb ik alle truken uit de kast gehaald. Jammer dat het zwembadje wat klein is, ik was er graag mee ingedoken. De waterijsje daarentegen heb ik wel voor het grootste deel voor mijn rekening genomen.

Johnnykuif

Leah heeft van zichzelf nogal een Johnny-kapsel.

Dus kammen we haar haartjes netjes opzij.

Maar al snel is daar de Johnny-coupe weer. ‘k Zal blij zijn als er een speldje in kan

Freya

Freya Van den Bossche is rock’n roll. Ofwel een mateloos romanische ziel. Of allebei. Ze heeft een liefdesleven waar menig soap-personage jaloers op zou zijn. Even op een rijtje:

- tijdens haar laatste jaar pol&soc raakt ze zwanger van haar Duitse vriend Tobi. Ze bevalt vlak na haar laatste examen. De relatie met Tobi loopt spaak en Freya voedt dochtertje Ariane alleen op

- 6 jaar later slaat de vonk weer over naar Tobi. Ze krijgen een 2de dochter, Billie. De relatie springt helaas weer af

- In 2006 vindt ze troost bij kabinetsmedewerker Dennis. Ze trouwen in Thailand in het bijzijn van om Steve Stevaert en Goedele Liekens

- In februari 2007 krijgt Freya en miskraam, een maand later gaan zij en Dennis uit elkaar

- Intussentijd verkondigen de boekjeseen vermeende relatie met actrice Veerle Dobbelaere. Zijzelf houden het op een goede vriendschap

- In 2008 vindt de politica opnieuw het geluk, ditmaal bij filmmaker Willem Wallyn. Samen verwachten ze tegen november 2009 een baby (voor beiden het derde kind)

Lijkt uw leven ook zo saai en voorspelbaar na het lezen van dit lijstje?

Freya lijkt zich in elk geval geen bal aan te trekken van wat de publieke opinie over haar privéleven denkt, zolang ze zelf maar gelukkig is. Een gedurfde houding voor een politica. Maar misschien ook bewonderenswaardig?

Gekozen! Of toch niet?

Ik bemerk dezer dagen een raar fenomeen: de helft van de mensen die ik ken, weet op dit moment nog niet op wie ze vandaag gaan stemmen. Hoe gaat dat dan sewens in het stemhokje? Ienemienemutte? Ik ben blij dat ik net beslist heb. Hoewel, ik heb nog 3 uur om van gedacht te veranderen.

Baby-puberteit

Je hebt een echte puberteit en een peuterpuberteit. Volgens mij is er ook een babypuberteit. En zit Leah er middenin. Dat is soms vervelend: in colère schieten tot ze rood aanloopt als haar fles niet snel genoeg komt, als ze moet gaan slapen, als ze haar speelgoedje niet kan pakken. Weigeren haar arm te plooien bij het aan- en uitkleden.

Maar veel vaker is het grappig en boeiend om zien, haar experimentjes. Sinds gisteren vindt ze het interessanter om te staan in haar bademmer dan te zitten. Glunderen dat ze dan doet. En na een minuutje of twee is ze zo moe dat ze zich toch gewillig in het water laat zakken. Ik heb het idee dat ze rond deze periode elke dag weer wat nieuws leert. Leuk is dat!

Leah 6,5 maand

Ziek (dit keer ik)

Moe, dat ben ik. En ziek ook. Na 5 met haken en ogen aan elkaar hangende nachten door een zieke Leah, heb ik de strijd verloren. Oververmoeid heb ik me overgegeven aan een ouderwetse keelontsteking. 39 ° koorts, vuurrode keel, gehavende amandelen en opgezetten klieren. Een keelontsteking die zich nu vreemd genoeg lijkt te transformeren naar een hardnekkige hoest en dito neusverstopping. En deze middag zat ik op het werk plots met hevige buikpijn. Wat slaaptekort niet kan doen.

Idioot eigenlijk. Wat zijn nu 5 korte nachten? Als student reeg ik tijdens de examens nog wel meer korte nachten aan elkaar. Het verschil zit ‘m in de reserve. Voor je kinderen hebt, bouw je die op. Er zijn weinig studenten die buiten de examens om slaaptekort hebben. En later, als je werkt, dan slaap je in het weekend bij.

Uitslapen is er niet meer bij zo gauw het nageslacht zijn intrede doet. De eerste tijd toch niet. En daar heb ik het al eens moeilijk mee. Ik kon ongelooflijk uitkijken naar af en toe eens uitslapen. En had dat ook nodig. Anders was ik moe.

Nu durf ik zeggen dat ik voor Leah’s komst nooit écht moe ben geweest. Je schrikt er ook van hoever je echt kan gaan. Tot wat je nog in staat bent ondanks het slaapgebrek. En er zijn periodes dat je je uitgerust voelt. Het moment dat Leah’s laatavondfles wegviel was ik de koning te rijk. Ik kon weer vroeger gaan slapen! En als je dan ook maar één of twee keer moet opstaan, tegen de ochtend, doet dat deugd. Maar eigenlijk ben je niet echt uitgerust. Je hebt nul reserve. En als er dan iets gebeurt, zoals een zieke dochter, dan zit je er door en wordt je zelf ziek. Waardoor je ook slechter slaapt. En de vicieuze cirkel is rond.

Soit, ik stop hier met deze lithanie en leg me in mijn bedje. En hoop dat mijn liefste dochtertje, Lief en ikzelf als roosjes mogen slapen. Slaapwel!

Eerste tand, eerste traan, eerste antibiotica

Het is hier al even stil, wat niet wil zeggen dat er niks gebeurt. Stilte op de blog betekent in mijn geval vaak storm in het echt.

2 weken geleden werd Leah plots hangerig en huilerig. Ze wilde niet eten en voelde wat warm aan. Er bleek een tandje door te komen. En inderdaad: twee dagen gekwijl, gekauw, gejengel en nachtelijk ontwaken later zat er plots een klein wit bijtertje. Maar Leah bleef -tussen haar vrolijke buien door- lastig. Toen haar neusje steeds verstopter raakte en ze ook nog eens begon te hoesten, vertrouwden we het niet helemaal. En toen ze van pure hysterie ook haar allereerste traantje ooit ( tot nu toe huilde ze zonder) liet vloeien, maakten we toch maar een afspraak bij de dokter.

‘Ja, ze is echt ziek’, zei die. Het verdict: een sinusitis (’t is te zeggen: bij baby’s heet dat anders). Perdolan baby, antibiotica en neusdruppels moesten soelaas brengen. Dat deden ze. Nu, een weekje later, blijft er alleen een klein hoestje over. En wat nachtelijk ontwaken, jammer genoeg. Dat begint toch echt wel zijn tol te eisen.

Haute cuisine bébé

Met groentenpapjes moet je niet cullinair proberen te doen. Risotto van tomaat en wortel, oké. Maar dat basilicumblaadje was net iets te ambitieus.

Soit, ik heb het dan maar zelf opgegeten.

Oud & schattig

Niet alleen kleine baby’s zijn schattig. Ook hele oude mensen . Vind ik althans.

Net zag ik een stokoud meneertje naar de bushalte schuifelen. Uit de zak van zijn jasje diste hij een vergrootglas op. Om de dienstregelingen te kunnen lezen. En op zaterdag, wanneer ik ga zwemmen, is er altijd datzelfde grijze dametje. Met knaloranje zwembandjes rond de armen peddelt ze lachend door het water. Schoon vind ik dat. Het ontroert mij altijd een beetje.

Anders altijd

6 maanden, dat betekent ook een bezoekje aan het consultatiebureau van Kind en Gezin. En wat hebben we geleerd? Leah meet nu 68,5 cm en weegt 7,64 kg. Wat lengte betreft blijft ze haar groeicurve mooi volgen, maar haar gewicht zakt er een beetje onder. Op 3 weken tijd is ze maar 140 gram bijgekomen en dat is een beetje te weinig. Het devies: meer eten geven. 200 gram groentenpap zou ze moeten eten, maar meer dan 185 gram heb ik er nog nooit ingekregen. Dat zou willen zeggen dat we altijd wat melk moeten bijgeven, maar meestal wil ze dat niet meer. Tja, ‘t zal een lange smalle worden. Zo erg is dat ook niet.
Maar er is me nog iets anders opgevallen. Leah laat zich niet zomaar commanderen. De K&G-dokter test alle baby’tjes op ontwikkeling. Ze hebben daar lijsten met wat kindjes op welke leeftijd moeten kunnen. Als moeder zeggen dat je baby iets kan is niet genoeg, het hummeltje moet het ook bewijzen. Vandaag ging dit zo:

Dokter: Grijpt ze al?

Ik: ja (Natuurlijk grijpt ze. Je moet zelfs goed oppassen, want alles wat nog maar in haar buurt komt, wordt vastgegerepen, naar het andere handje doorgegeven en in de mond gestopt. Zelf met mijn lip of oorlel probeert ze dat)

Dokter: * legt een klein rood houten blokje voor haar neer*

Leah: *negeert het blokje volkomen*

Dokter: * zwaait met het blokje voor Leah’s gezicht*

Leah: * kijkt apatisch voor zich uit*

En zo gaat dat verder. Als ik vertel dat Leah de hele dag lacht, kijkt ze boos naar de dokter en begint ze met de andere baby’tjes mee te huilen. En nu ik er over nadenk, in het verleden heeft ze de dokter zo ook al doen geloven dat ze nog geen voorwerpen kan volgen met haar ogen en dat ze haar hoofdje niet kan optillen vanuit buiklig.

Ik sta dan maar wat schaapachtig te lachen. En voel me net zo’n madammeke dat tevergeefs haar chiwawa een kunstje probeert te laten doen op de auditie voor Superhond. “Ja maar, anders doet ze dat altijd.”