Boos

14 maanden

Binnen een week is Leah al 15 maanden oud, hoog tijd dus voor haar 14 maanden-verslagje. Wat is er veranderd sinds vorige maand?

Uiterlijk

Kort gezegd: meer tandjes (12) en meer haar. Leah’s haartjes zijn nog fijn, maar wel lang genoeg om 2 staartjes te maken. Jammer genoeg heb ik nog niet van die ieniemienie elastiekjes gevonden, want die staartjes zijn echt heel schattig. iemand een idee waar ik dat kan vinden?

Eten

Leah wordt kieskeuriger. Brood wil ze enkel als het heel vers is (zonder beleg) of met choco. Smeerkaas vindt ze vies, qua confituur mag het alleen abrikozen zijn. Vlees (bv kipfilet of een klein stukje filet de saxe ) vind Leah de max, maar dat vist ze gewoon tussen haar brood uit. En van tussen het mijne, als ik niet oppas. Wat fruit betreft, wil ze alleen banaan en peer. Of fruitpap uit een potje. Van tafel eten gaat vrij goed.

Wil graag zelf eten, maar dat lukt nog niet. We laten haar wel proberen, maar voeren haar intussen met een ander lepeltje bij. Drinken uit een beker is nog steeds geen succes. Soms lukt het redelijk, maar even vaak spuwt ze de helft weer uit.

Slapen

Leah slaapt meestal tussen de 11 en 12,5 uur per nacht. En daar kunnen wij best wel mee leven. Overdag slaapt ze nog minimum 2 uur. In de crèche is dat van 13 tot 15 (met de groten mee), thuis doet ze haar slaapje in de late voormiddag. Ik weet niet hoe ze dat doen in de crèche, haar tot 13 uur wakkerhouden. Mij likt dat nooit. Ten laatste tegen 10u30 is Leah’s kaarsje uit.

Motoriek

Leah stapt goed nu. Geregeld gaat ze door de hurken om iets op te rapen en stapt dan weer verder. Kruipen wordt zeldzamer. Haar dansbewegingen zijn uigebreid. Behlave klappen in de handje en zwaaien met haar poep, is er nu ook ‘kletsen op de dijtjes’.

B(r)abbelen

Nieuwe woordjes zijn:

- op (niet enkel als haar eten op is, ook als ze genoeg heeft)

- ja. Zegt ze op bijna elke vraag die je haar stelt. Ook als je vraagt ‘Leah ruim jij de keuken op?’ of ‘Was jij papa’s auto?’. Al moet ik zeggen dat de ‘ja’ iets enthousiaster klinkt na vragen als ‘wil je een koekje?’, ‘gaan we een flesje drinken?’, ‘gaan we spelen?’ of ‘wil je een boekje lezen?’

karakter/ ontwikkeling

Bericht bewerken ‹ Cajiente — WordPressLeah maakt zich nog altijd heel boos als ze moet neerliggen voor een nieuwe luier. Ook als er tijdens haar spel iets niet lukt, balt ze haar vuistjes. Wel leuk is dat ze geregeld komt knuffelen. En daarbij haar snottebellen aan onze trui afveegt, maar dat is een detail. Leah’s favoriete speelgoed: boekjes, het huis en het schooltje van Little People en het magische tekenbord. Dat bord zag ik bij een vriendin met een zoontje van 19 maanden. Eigenlijk is het voor kinderen vanaf 3 jaar, maar gezien Leah zo graag tekent heb ik het toch al maar gekocht. En met succes! Ze snapt zelfs al dat je het wissertje moet bewegen om het bord weer schoon te vegen. Hoewel dat niet altijd meteen lukt en er dan een -juist ja- woede-uitbarsting volgt.

Let’s stick together

Evenwicht moet er zijn. Daarom eens geen blogstukje om mijn kind te bestoefen. Lief is aan de beurt.

Mijn  lief kan iets wat ik niet kan. Mooie voorwerpen maken. Pas was ik hem  wekenlang kwijt ’s avonds.  Ver weg was hij niet: hij kampeerde in onze schuur, zijn atelier.  Opdracht: verzin iets met een wandelstok, voor de tentoonstelling Let’s stick together, een initiatief van het kunstenaarscollectief Het Labo.

Obstakel en frustratie stapelden zich op en even zag ik het niet meer goed komen. Maar toen was hij er: de ‘Promenans’ of wandelkeu. Uit één stuk én perfect functionerend als wandelstok én biljartkeu. Compleet met krijtblokje. Op de koffer ben ik stiekem een beetje verliefd: aan de buitenkant mooi wit leer, aan de binnenkant zijdezacht als een juwelendoosje. Gesloten zie je ook de vorm van de wandelstok ook in de koffer, alsof de koffer er omheen gesmolten is.  En dan voel ik me ook wel een tikje schuldig voor de keren dat ik  mijn vloekend lief vroeg om die koffer te laten voor wat hij was. Dat de wandelstok alleen wel goed genoeg was. Af en toe is onvoorwaardelijke steun beter op zijn plaats.

De tentoonstelling Let’s stick together is trouwens tot 14 maart te bezoeken in de Design Vlaanderen Galerie in Brussel. Naast lief’s bijdrage is er nog heel wat straf werk te zien. Een voorsmaakje hier.

Wees gerust, nu schakel ik de stoefmodus uit

Solden

Ik beken. Ik koop al Leah’s kleren tijdens de solden. Op een paar spulletjes bij Hema en H&M na. De winkels met de ‘betere merken’ zoals P’tit Filou, Fred&Ginger, Kid’s Case en Kik Kid geven al vrij snel 50 % korting. Op alles, zelfs op jeansbroekjes.

Krijgt het kind dan pas in januari haar winterkleertjes en in juli haar zomerkleertjes? Neen, ik koop gewoon een hele garderobe voor het jaar nadien. Heeft dat kind daar last van? Neen. Is daar iets van te merken? Ook al niet. In kinderkleding zijn er ook wel trends, maar die evolueren toch ietsje minder snel. Bijgevolg is Leah nu al gesteld voor het komende jaar. Zelfs zomer- én winterjas hangen al klaar in de kast. Supermooi (ik zou zelf de grote versies willen) en aan de helft van de prijs. Ging winkelen voor mezelf maar zo gemakkelijk!

Af en toe graaf ik ook eens in de bak met supersolden. Dit ensemble vond ik aan 10 euro:

Misschien een beetje gewaagd (Lief vindt het net een zak), maar ik vind het wel schattig.

Eugène parkeert

Aan het begin van mijn werkend bestaan heb ik twee jaar voor Man bijt Hond gewerkt. En ik blijf een onvoorwaardelijke fan van het programma. Omdat ik weet met hoeveel liefde en vakmanschap het gemaakt wordt. En omdat er zulke schone mensen in geportretteerd worden. Zo was er vorige week Eugène, die al 59 jaar zijn auto in zijn garage parkeert. Op een wel heel bijzondere manier. Kijk maar:

Oprecht ontroerend, hè? Een dikke pluim voor mijn ex-collega’s!

Peuterklanken

Leah zit niet graag in de auto. Ik durf zelfs de woorden ‘godsgrondige hekel’ in de mond te nemen. Als we nog maar net de straat opdraaien is ze al aan het morren. Aan het einde van de straat balt ze haar vuistjes en loopt rood aan. Om niet veel later over te schakelen op brullen. Maar echt brullen, hè. Ik ben al een paar keer langs de kant van de weg moeten gaan staan omdat ze er bijna in bleef. Pittig karakter. Ahum.

Maar sinds maandag is er iets veranderd. Leah is vrolijker. En in plaats van gebrul weerklinkt dit van op de achterbank:

hiee hiiieee hieee

ha ha ha

(x 100, mìnstens)

Geen idee waar ze het haalde. Tot ze vandaag bij wijze van begeleiding met haar handjes ritmisch op haar dijtjes begon te slaan. De crèche bevestigde: de kindjes hebben zaterdag het liedje ‘Ik zag twee beren’ geleerd, met bijbehorende gebaren. Vandaar.

Dus nu zing ik gezellig mee met mijn dochter in de auto. De strofes ken ik niet meer alemaal, maar er zelf uitvinden is minstens even leuk. Vanaf nu zijn er ook vissen die de bus net missen en spinnen die de lotto winnen. Nèh!

(De echte tekst vind je hier)

Hardnekkig

Zij: Een maand geleden een snotvalling. Drie weken geleden een lichte oorontsteking. Tweëenhalve week geleden een zware keelontsteking. Dan een hardnekkige hoest. Nu een fikse oorontsteking.

Ik: Drie weken geleden een zware verkoudheid. Twee weken geleden een vervelende hoest. Een week geleden sinusitis. En de situatie blijft onveranderd.

We hebben een weekje zon nodig, mijn dochter en ik. Of liever twee. Wie gaat er mee?

Nieuw jaar

De beste wensen aan jullie allemaal! Dat 2010 jullie veel geluk, gezondheid, liefde en verwondering mag brengen! Voor Leah bracht het nieuwe jaar alvast haar allereerste schoenen. Het uitstapje naar de schoenwinkel vond ze leuk, tot de vriendelijke winkeldame die mooie schoentjes ook echt aan haar voetjes deed. Boos en aan de grond genageld, was ze. Weigerde om nog maar één stapje te zetten. Om er -na het uittrekken van die ‘ondingen’ meteen 20 na elkaar te zetten. Intussen gaat het al iets beter. Hoewel ze nog steeds geen maatjes is met haar schoenen, heeft ze tochal 3 stappen willen zetten. En temperen de woede-uitbarstingen ook wat.



Druk

14 dagen vakantie heb ik. En deugd dat dat doet! Paar daagjes Berlijn met Lief. Kerst vieren met de familie. Zelfs Leah’s keelontsteking en mijn zware verkoudheid verteren beter dan in tijden van werk. Maar dan staat de doemdenker in mij op. Dat het grootste stuk van dat eerst oneindig lijkende verlof al voorbij is, en dat ik maandag weer aan het werk moet. Niet dat ik mijn werk niet graag doe. Integendeel, ik doe mijn job doodgraag. Maar af en toe is de combinatie mama – full-time werken op een uur rijden van huis gewoon zwaar. Zeker de laatste maanden, toen lief bijna elke avond moest werken.

Om je een idee te geven, zo ziet mijn week er uit:

van maandag tot woensdag:

- 5u30: opstaan

- 6u15: vertrek naar het werk

- 7u20 à7u30: op het werk

- 17u45: Leah afhalen aan de crèche

- 18u: thuis, even spelen met Leah

- 18u15: Leah in bad zetten of eten maken (beiden op één avond klaarspelen lukt me nooit)

- 19u: Leah eten geven

- 19u30 à 20u: Leah gaat slapen. Dan maak ik haar tas klaar, kook soms nog verder, eet zelf, ruim op. Meestal ben ik rond 21u wel klaar.

-21u30 à 22u: naar bed

op donderdag en vrijdag

6u45: opstaan

7u45: Leah afzetten aan de crèche

8u45 à 9u: op het werk

19u: Leah afhalen bij Lief’s ouders

19u30: Leah eet

20u: Leah gaat naar bed. Als ik nog wil eten, moet ik nu nog iets beginnen maken. Of een pizza uit de diepvries halen. Gelukkig geeft mijn schoenmoeder af en toe iets mee

Dit is het normale schema. Als ik later moet werken, wordt het allemaal nog een beetje ingewikkelder. Tijdens het weekend is er tijd voor boodschappen, de was, opruimen, alvast eten maken voor maandag. Maar gelukkig ook wel voor een uurtje fitness en wat quality time met man en kind. Helaas iets te weinig naar mijn zin

En dan vraag ik mij af; hoe doen mensen met meerdere kinderen dat? Of gezinnen waarvan de papa heel geregeld naar het buitenland moet. Of die hun job combineren met de politiek. Er zijn er zelfs die er in slagen om tussendoor ook nog een cursus photoshop te volgen of mooie dingen in elkaar te knutselen. Ben ik dan zo slecht in time management? Telkens voor 2 dagen koken, doe ik al. Op mijn vorig werk was er iemand die op zondag voor een hele week kookte, en dat invroor. Misschien moet ik dat eens proberen…Of zijn er betere manieren om tijd te winnen?

Mijlpaal

Ook hier liep de weddenschap ‘2009 of 2010′. Ik geloofde er niet zo in. Maar kijk: zaterdagmiddag zetten we ons kruipend meisje af bij haar grootouders en drie heerlijke daagjes Berlijn later kregen we een stappend exemplaar terug. En voor alle duidelijkheid, het gaat wel degelijk om hetzelfde kind.

De stapjes zijn nog wankel, maar ze zet er toch al een stuk of 10 na elkaar. Helemaal alleen. En trots dat ze is. Net als wij, uiteraard.

Binnenkort probeer ik ons allerschattigst eendje vast te leggen op camera. Maar tot dan houden we haar stapjes helemaal voor ons alleen.